zondag 3 oktober 2010
Ecuador in het internationale nieuws
De Nederlandse School
woensdag 29 september 2010
Weekendje Esperanza
dinsdag 3 augustus 2010
Gele straten
donderdag 29 juli 2010
Weekendje Mindo
vrijdag 16 juli 2010
Pakje halen...
Feike zegt: dankjewel...
woensdag 16 juni 2010
Toch niet alleen maar aardige mensen….
vrijdag 11 juni 2010
uitbarsting
woensdag 9 juni 2010
Inrichten
zaterdag 5 juni 2010
Casa nueva

Bagage
Wim en ik mochten vanuit Nederland ieder 200kg per luchvracht meenemen en Feike ook nog eens 50kg (maar ik denk dat Feike ruim boven zijn kilo’s zit ;-) De eerste gedachte was: dat is best veel. Na een berekeningetje begon het al wat tegen te vallen, maar uiteindelijk zaten we niet eens aan het maximum.
Naast de vraag wat je dan allemaal mee wilt nemen, komt ook de vraag: hoe gaan we dat meenemen. Uiteindelijk hebben we na een aantal keer speuren op marktplaats een aantal grote hutkoffers gevonden. Het leek ons handiger om een aantal kleinere koffers te hebben, in plaats van een enorme grote kist. Want waar moet je die laten als hij eenmaal bezorgd is?
In de week voor ons vertrek heeft Wim op de terugweg van Brussel de laatste kist gekocht. Er ontbrak een stukje van het plaatwerk aan de buitenkant en moest er nog ander sluitwerk op, dus ook mijn vader is er nog even druk mee geweest. Een Belgisch bedrijf zou voor het vervoer van de bagage zorgen en had geen bezwaar om de spullen op Koninginnedag op te halen. We hadden afgesproken dat ze aan het eind van de ochtend zouden komen. We aten de avond ervoor bij mijn ouders, samen met William en Femke. De dag erna gingen zij op vakantie. Omdat het al de hele week zo’n gevlieg was en we in Enschede toch niet meer veel spullen in huis hadden staan, besloten we in Borculo te blijven slapen. We waren wel al weer vroeg op om naar Enschede te gaan. De laatste koffer moest immers nog worden gepakt voor de Belgen aan het eind van de ochtend op de stoep zouden staan. We wilden dit even rustig doen en goed rondkijken in huis of we dan alles hadden.
Nou ja, alles loopt dan toch weer anders: toen wij voor 9 uur in Enschede aankwamen, stond er al een meneer. Hij was die ochtend om 5 uur uit Luxemburg vertrokken…. Dus eerst maar snel koffie gezet. Dat wilde hij wel, maar hij wilde alleen echt niet even gaan zitten, dat had hij de hele weg al gedaan. Dus bleef hij staan kijken hoe wij met een noodvaart de laatste kist inpakten en alles op slot deden. Niet heel relaxed en we hebben op deze manier ook niet alles meegenomen wat we eigenlijk wilden. (volgens Wim hebben we meer wel mee dan niet…). De sleutels van de koffers gingen met de meneer mee, zodat de douane het zou kunnen controleren en wij konden Koninginnedag gaan vieren aan de Laaresstraat!
Na een week kregen we een mailtje van Ludwine. Ze had een serie sleutels gekregen en vroeg zich af wat ze hier mee mocht doen. Hmm, dus toch niet meegestuurd met de koffers. We waren erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Erg soepel: de koffers waren namelijk al een dag na onze aankomst in Ecuador. Er gaan verhalen dat je je spullen niet meteen kunt ophalen omdat de douane hier eerst een tijdje op past. Zij krijgen hier per dag een bedrag voor. Van te voren hadden we gehoord dat het ongeveer een maand duurt voor je spullen vrijgegeven worden, maar we hebben ook al verhalen gehoord van 2 maanden. Erg blij waren we dus toen we na een week onze reserve-sleutels moesten inleveren voor de controle van de douane en na 3 weken de hutkoffers al bij ons nieuwe huis konden laten bezorgen. De organisatie had uitgevonden dat wanneer je aangaf dat het persoonlijke spullen zijn in plaats van huisraad, de procedure nogal wat sneller kan….
woensdag 26 mei 2010
Pasfoto’s maken
Het foto’s maken zelf is inmiddels geen probleem meer. Feike lacht eens hier naar toe, dan daar en na een foto of 10, zit er altijd wel een goede bij. Maar dan komt het echte werk pas (voor de fotograaf dan). De foto’s worden op de computer binnengehaald en bewerkt. Alle haartjes die uitsteken (bij Feike zijn ze dus zo klaar ;-) worden weggepoetst, het juiste gedeelte van de foto wordt geselecteerd en ik weet niet wat ze allemaal nog meer doen voor uiteindelijk de print gemaakt wordt (maar lang duurt het wel). Door de rare afmeting was het op maat snijden ook nog een hele klus. Maar uiteindelijk stonden we na 45 minuten weer buiten met ieder 8 ieniemienie foto’s. Nu maar hopen dat we de opdracht goed hebben begrepen…..
Weekendje Puluhua, een vulkaankrater...

Afgelopen weekend hadden we een dag extra (niet omdat het 2e pinksterdag was, maar omdat de slag om Pichinga gevierd werd) en vanaf het moment dat we dit wisten, wilden we een paar dagen de stad uit.
Bij verschillende mensen gevraagd wat leuk zou zijn om te doen en zo kwamen we erop om naar een vulkaankrater net buiten Quito te gaan. Vraag was nog even hoe we daar dan zouden komen. In de stad verplaats je je gemakkelijk met taxi’s, maar erbuiten dus ook. Als je dan zo onderweg bent zie je eigenlijk pas hoe de stad er uit ziet en besef je dat deze echt heel erg lang is. De een zegt dat de stad
Inderdaad, de weg het park in was nogal uitgesleten en omdat de chauffeur de onderkant van zijn auto wilde behouden, ging hij niet verder. Hij zette ons af bij een tankstation waar we de eigenaar van de hostal belden, 40 minuutjes wachten en we werden opgehaald. Dus even lekker in de schaduw gezeten, wat drinken gekocht bij het winkeltje en naar mensen gekeken die daar stopten.
Het was echt een supermooie rit. We begonnen op de rand en konden op een gegeven moment bijna de hele krater overzien. Toen we net een half uur in de hostel waren, kwamen er wolken en binnen een half uur kon je geen
We hadden een mooie kamer met uitzicht op de vallei en bergen, door de schuifbare glaswand vanuit het bed perfect te zien. De eigenaar vroeg bij binnenkomst hoe laat we in de Jacuzzi wilden. 2 uurtjes later zaten we dus met zijn 3-en in de tuin in het heerlijk warme water. Met uitzicht op de tuin en de kolibries die af en aan vlogen.
De eerste avond zaten we bij de niet zo spraakzame eigenaar en een Amerikaan aan tafel. De Amerikaan was bezig met het opzetten van een boerderij. We kregen de indruk dat het allemaal niet zo snel ging, hij woonde al een hele tijd in het hostel en er stond nog geen steen van zijn nog te bouwen woning. Al met al was het zwaar gesprekjes voeren, niet heel erg gezellig, maar het eten was erg lekker. Allemaal producten van de hostal en omgeving.
In onze kamer werd later de kachel aangestoken en Feike viel lekker in slaap, kijkend naar de vlammetjes achter het glas.
Zondag hebben we in de omgeving gewandeld, eerst een rondje met de kinderwagen, over de meer begaanbare wegen en na de lekkere lunch met verse sapjes is Wim nog op stap geweest met Feike in de rugzak.
Maandag na een relaxte morgen (wakker worden, het gordijn openschuiven en dan weer lekker in bed genieten van het uitzicht op de vallei) alles weer in de auto geladen. We werden nu helemaal teruggebracht door mensen van het hostel. Feike leek niet helemaal tevreden en zat te draaien en mieren op schoot. Halverwege kwam alles wat hij de laatste uren gegeten en gedronken had er weer uit, daarna kon hij lekker slapen, en ik kwam grotendeels opgedroogd weer thuis… J

dinsdag 18 mei 2010
Huisvesting: net geen record
We wonen tijdelijk in een appartement op de rand van de wijk La Floresta. We hebben het appartement via een collega van Wim die hier vorig jaar ook een tijdje heeft gewoond, voor ze haar huidige woning had gevonden. Het huis is van een Ecuadoriaans/Amerikaans stel dat nu in Amerika woont en zo nu en dan een tijdje weer in hun eigen appartement in Ecuador wonen. Het appartement is ruim, goed onderhouden en staat vol met persoonlijke spullen. Zo hebben we dus al 10-tallen foto-lijstjes opgeruimd die op Feike-hoogte stonden…. We kunnen warm douchen, maar dan moeten we wel een half uur van tevoren de schakelaar van de boiler omzetten zodat het water opwarmt.
We zijn hier nu een week en we hebben al verschillende verhalen gehoord over dat een geschikt huis vinden wel de nodige tijd neemt. Een collega van Wim heeft er 2 maanden over gedaan, maar er zijn mensen die het in anderhalve dag kunnen. Wij zijn niet zo vlug, maar in anderhalve week is het gelukt met hulp van collega Stijn.
Wat is het geworden? Nu, na een paar dagen wisten we wel wat we niet wilden: iets midden in de stad en aan een drukke (lees: stink)straat. Met name de bussen brullen met veel lawaai grote blauw-zwarte wolken de lucht in. Eigenlijk zou een huis met een tuin toch wel heel ideaal zijn.
We hoorden dat er op een compound een huis al een tijdje leeg stond. Er wonen naast lokale mensen ook buitenlanders. Na veel gebel door Stijn hadden we in eerste instantie op donderdag een kijkafspraak. Helaas ging dit niet door: de man die ons het huis zou laten zien stond vast door een wegblokkade. Indianen hadden de weg bezet uit onvrede over een waterwet die binnenkort door de regering aangenomen zou worden. Toen dus een nieuwe afspraak gemaakt voor vrijdagavond en met enige vertraging (maar daardoor leren we al wat mensen in de buurt kennen), konden we dan toch het huis zien. We moesten echter het huis bekijken met het licht van een zaklamp: de energie was afgesloten omdat er al maanden niemand meer woonde... Dus zaterdag overdag nog maar een keer gekeken met wat meer licht. Het is een mooi ruim en licht huis met een prachtig uitzicht op de vallei. De compound bestaat uit een kleine flat en 14 huizen met een mooie groene binnentuin. Er wonen gezinnen met kinderen, dus dat is ook erg leuk voor Feike. Wanneer na dit weekend duidelijk is of dit inderdaad ons huis gaat worden zullen we er nog wel wat meer over schrijven.
Feike in Ecuador: blond om aan te raken
Er waren al wat mensen die het tegen ons gezegd hadden, maar het is dus echt zo. Feike valt op hier. De mensen vinden het leuk om contact met hem te maken, beginnen naar hem te lachen en te zwaaien en vaak willen ze hem ook even aanraken. Het is al een paar keer voorgekomen dat (met name de wat oudere vrouwen) op hem afkomen en hem min of meer uit onze handen nemen om vervolgens alle mogelijke zoetigheden tegen hem te uit te slaan. Wanneer Feike het er naar heeft, doet hij leuk mee, hij lacht naar de mensen en is dan ook zeker niet te beroerd om terug te kletsen.
Deze week gingen we eten bij de Chinees naast onze flat. We waren de eersten, maar al snel kwamen er meer mensen. Feike had al weer erg leuk contact met het tafeltje naast ons. Maar dat was nog niets. Op een gegeven moment kwam er een oud stelletje binnen en de dame begon op luide toon Feike te bejubelen: "que guapo, que lindo". Een half uurtje later waren we uitgegeten, maar we mochten niet zomaar weg. De vrouw kwam aangeschommeld vanaf de andere kant van het restaurant en pakte Feike uit de handen van Wim. Feike lachte vriendelijk, slechts na enig aandringen mochten we hem weer meenemen.
De naam is ook interessant. Een van de eerste vragen is vaak hoe hij heet. Nou Feike is een beetje een moeilijke naam, maar tot Feik, Faik komen de meesten wel. De vraag die meteen daarna volgt is hoe oud hij is. Ik durf het al bijna niet meer te zeggen. Als ze horen dat hij 10 maanden is de standaard reactie: echt; hij is gigantisch; hij is enorm. Er was een vriendelijke mevrouw die relativeerde het een beetje door te zeggen dat Feike ook grote ouders heeft. Maar gisteren sprak ik een vrouw die me vroeg of het wel een natuurlijke bevalling is geweest…
Aankomst en eerste week
Het is dinsdagmiddag en we zijn al weer ruim een week in Quito. De reis is goed gegaan, Feike heeft het grootste deel bij mij op schoot geslapen en Wim in de rij achter ons heeft ook de nodige uurtjes slaap gehad. Met 2 tussenstops (Bonaire en Guaquil) kwamen we met een uurtje vertraging aan in Quito. Een indrukwekkende landing midden in de stad! Er wordt een nieuw vliegveld aangelegd, dus deze spectaculaire landing is op de lange termijn niet meer mee te maken… ;-)
In de algemene rij voor de douane werden we door een aardige mevrouw attent gemaakt op de speciale rij voor zwangere vrouwen, invaliden en mensen met kleine kinderen (dat zijn wij ;-) Het was wat papier en invulwerk voor de douanier, maar we mochten door. De bagage op een karretje geladen (we waren blij dat deze het hield), op naar buiten! Wat een verschil met Mozambique waar het altijd weer spannend was wat je tegen zou komen of hoe grondig ze je koffers na wilden kijken.
In de ontvangsthal stond Piet, de collega van Wim, op ons te wachten. Hij bracht ons met de auto naar ons tijdelijk appartement in de wijk la Floresta. Hier was weer een andere collega Caroline, die ons opwachtte met een heerlijk ontbijtje! Wat een fijn en welkom ontvangst!
Het weekend hebben we lekker rustig aan gedaan. Wennen aan het tijdsverschil en de hoogte. Zaterdag nog even naar de supermarkt geweest voor de eerste boodschappen en zondag met de taxi het oude centrum in. De chauffeur legde uit dat hij niet op het grote plein kon komen, dat is namelijk afgezet voor verkeer op zondag. Het is wel erg leuk, want nu kan je als voetgangers heel rustig over straat lopend de mooie gebouwen en pleinen bekijken. Dit leek ook een zondagactiviteit van de mensen uit Quito te zijn: veel mensen en gezinnen liepen gezellig etend en kletsend door de stad. Ook in Ecuador was het Moederdag, veel vrouwen liepen met een bloem en we hebben ook verschillende taartdozen voorbij zien komen. Toen Feike na een stukje wandelen sliep, zijn we naar een Argentijns restaurantje in de buurt van ons appartement gegaan.
Maandag (10 mei) was Wim zijn 1e werkdag in Ecuador. Voortaan gaat hij rond 7.45 de deur uit om met de metrobus naar zijn werk te gaan. De eerste dagen ging hij met de taxi, maar de metrobus is sneller en goedkoper 25 dollarcent in plaats van ongeveer 2 dollar :-) Feike en ik verkennen ondertussen de buurt, doen boodschappen en proberen zo snel mogelijk te wennen aan het nieuwe leven. Wel gezellig hoor de hele dag samen. Zo heb ik dan ook op de voet kunnen volgen hoe Feike zichzelf leerde kruipen en optrekken aan werkelijk alles. De gladde houten vloer (stevig geboend zodat die enorm glimt), leek eerst een belemmering, maar het werkt nu toch in Feikes voordeel: hij sjeest door de kamer ;-)
En zo ging een week voorbij en was het weer weekend!












