zondag 3 oktober 2010

Ecuador in het internationale nieuws

Deze week heeft Ecuador zich op de kaart gezet. Helaas niet op de meest positieve manier… De politie kwam in opstand na het bekendmaken van een voorstel om hun bonusregeling te veranderen (in te krimpen). Nu zijn vaker groeperingen het niet eens met nieuwe wetsvoorstellen, alleen heeft het grotere gevolgen wanneer de politie in opstand komt.
Terwijl de politie staakt, geeft de president aan bij zijn besluit te blijven. Hierna laaien emoties op, de president wordt uiteindelijk aangevallen (een traangasgranaat vlak bij zijn hoofd) en komt in het ziekenhuis. Hier zit hij een aantal uren onvrijwillig vast (omsingeld door politie) tot hij ontzet wordt door het leger. Er wordt staat van beleg afgekondigd wat betekent dat het leger het voor het zeggen krijgt. Ook wordt de aangekondigd dat de oproerlingen gestraft zullen worden. Inmiddels lijkt de bevolking in 3 groepen verdeeld: voor de president, tegen en een groep die wel zal zien hoe het allemaal verder gaat.
Het gewone leven in Ecuador ligt die donderdagmiddag ineens op zijn gat: scholen en bedrijven sluiten en iedereen probeert zo snel mogelijk veilig thuis te komen. Anderen gaan juist naar het centrum  actie om voor of tegen te demonstreren. De Nederlandse ambassade stuurt een mail dat iedereen het best binnen kan blijven en zijn waardevolle spullen in veiligheid kan stellen. Op tv worden actiebeelden getoond en blijkt dat alleen de regering/president zendtijd krijgt. Wel wat eenzijdig die info….
Ik heb Feike opgehaald van het kinderdagverblijf en ook Wim komt eerder naar huis. We proberen de tv wat te volgen en ook nieuws te krijgen via de internationale pers. Er worden banken beroofd, geldautomaten gekraakt en op sommige plaatsen lijkt totale anarchie te heersen. Wat het extra bedreigend maakt is de wetenschap dat alle uitgaanswegen van de stad en het vliegveld geblokkeerd zijn. We gaan toch maar slapen…

Vrijdagmorgen word ik wakker en 1 van de eerste dingen die ik hoor is een vliegtuig: dat klinkt positief! Wim belt met een collega en besluit gewoon naar het werk te gaan. Hij skypt al snel dat alles gewoon lijkt. Dat is ook zo. Wanneer ik later met Feike door de wijk loop lijkt het wel een zaterdag: scholen en bedrijven zijn nog dicht. Verder is het rustig wat betreft verkeer en mensen op straat.

VVOB zou hun nieuwe kantoor feestelijk openen die vrijdag, maar zegt alle genodigden af. Een dag na zoveel onrust lijkt dit niet gepast. Al het eten kan echter niet meer afgezegd worden en dus mogen Feike en ik komen helpen met opeten ;-) Ook aan tafel gaat het natuurlijk over ‘de situatie’. Wat snel duidelijk wordt, is dat de mensen hier wel wat gewend zijn. In de loop der jaren hebben ze meer meegemaakt en altijd keerde de dag na de ‘drukte’ de rust weer terug.

Dus wij doen nu ook maar alsof het allemaal gewoon is. Wel hebben we een beetje een dubbel gevoel als we politieagenten nu aan het werk zien...

De Nederlandse School

Sinds een aantal weken ben ik aan het werk op de Nederlandse school in Quito. Ik mag dit jaar de oudste kleuters (groep 2) lesgeven. Het is een groepje van 7 kinderen dat 2 keer in de week 1,5 uur naar school komt voor de Nederlandse taal en cultuur en ook wat Vlaams, ongeveer de helft van de kinderen komt uit België. Overdag gaan de kinderen naar het regulier onderwijs (Spaans- Frans of Engels-talig).
De afgelopen weken hebben we gewerkt aan het thema groot-klein. Daar hoort natuurlijk een groeimeter bij, maar ook hebben we tuinkers gezaaid. De kinderen verheugen zich al op de oogst ;-) Het volgende thema is circus: kijken wie welke kunstjes kan!

Naast het lesgeven verdelen de leerkrachten een aantal taken. Zo ga ik samen met een collega de schoolbieb opschonen dit jaar. In de vakantie zijn we begonnen met het uitzoeken van ‘antieke’, kapotte en incomplete boeken. Nu zijn we de boeken letterlijk aan het schoonmaken en aan het ordenen. De A- B- en C-boeken zijn klaar, nu de volwassenenboeken nog. Kinderen en ouders lijken hun weg naar de bibliotheek te vinden en het uitlenen is weer begonnen. 

woensdag 29 september 2010

Weekendje Esperanza

Afgelopen zaterdag werden we opgehaald door Pepijn en Meike voor weekend weg. De opdracht was om niet te veel spullen mee te nemen (zijn we aardig in geslaagd) en ook Anneleen en Stijn pasten nog makkelijk in de auto. Wat een ruimte heeft zo’n Kia Carnaval! 

Via een leuke binnendoorweg zijn we naar Esperanza gereden, een klein dorpje net buiten Ibarra. De gastvrouw was er nog niet, dus hebben we eerst een picknick met uitzicht op de bergen, velden en werkende mensen gehouden. Het weekend hebben we 2 mooie wandelingen gemaakt en hoewel het koud was (vuurtje ‘s avonds) hebben we alle spellen die mee waren op reis kunnen spelen. Erg gezellig!

Feike vond het ook gezellig om met zijn allen op pad en lekker veel buiten te zijn. De hond Rambo (een 3 maanden oude pup die het liefst de hele tijd in zijn gezicht wilde likken) was wel een beetje spannend, maar de poes die ook rondliep maakte veel goed.


De gastvrouw vertelde dat ze al jaren ervaring met toeristen had en ze heeft ons een groot deel van haar werk laten zien met behulp van foto’s en gastenboeken. Er was een periode dat er hippies op haar terrein stonden en het leek een beetje in die sfeer dat ze op de laatste dag vroeg wie nu eigenlijk de moeder van Feike was…..

dinsdag 3 augustus 2010

Gele straten

Quito is geel van de taxi’s. Natuurlijk, er zijn ook de bussen die indrukwekkende donkere wolken uitstoten. Er zijn veel 4WDs en natuurlijk personenwagens, veel van Chevrolet omdat die in Ecuador gemaakt worden en daardoor veel goedkoper zijn. Maar dus ook veel geel. 

Ik neem ’s ochtends een taxi om op mijn werk te komen. Het is ongeveer 15 minuten met de taxi. Het duurt ongeveer 1 a 2 minuten om een vrije taxi te vinden en dan kruipen (voor de lichten) en vliegen (waar het kan gaan we 80) we door Quito. Duur is het niet, ongeveer 2 USD van deur tot deur.

Omdat we wachten op onze auto nemen we ook soms een taxi om in het weekend buiten Quito ergens te komen. Vorig weekend gingen we naar Mindo en de taxichauffeur die me die vrijdag thuis had gebracht had een goeie prijs: 50 USD. De dikke 2 uur durende rit biedt natuurlijk de mogelijkheid om wat meer te weten te komen over de taxi’s van Quito. Er zijn ongeveer 9000 officiële taxi’s met licentie. Die licentie kost 2000 dollar voor 5 jaar, vernieuwen is een stuk goedkoper (ik geloof 100 dollar per jaar). Voor veel mensen natuurlijk een dure investering, vandaar dat er ook illegale taxi’s rondrijden. Heel streng wordt dat volgens mij niet aangepakt, het schijnen er nog ongeveer 4000 te zijn.

donderdag 29 juli 2010

Weekendje Mindo

Afgelopen zaterdag werden we door taxichauffeur Wilson opgehaald om naar Mindo te gaan. Dit is een klein dorpje dat 2 uur rijden van Quito ligt. Het dorpje ligt wat lager (slechts op 2400 meter) en ook nog eens in een nevelbos waardoor het aangenaam warmer is dan in Quito. Dus hebben we iedere dag heerlijk gezwommen in het (onverwarmde) zwembad en daarna weer opgewarmd in het bubbelbad. Vooral Feike vond het een feest!
Mindo is o.a. bekend door de vele vlinders, die vlogen dan ook overal rond, de een nog mooier dan de ander. Ook hebben we de grootste rups (en ook de vlinders) in de streek gezien in een soort ‘vlinderboerderij’.

Even buiten het dorp is een plek waar met het planten van bepaalde bomen en struiken een paradijsje voor kolibries is gecreëerd. De eigenaresse vertelde dat er wel 10 verschillende soorten kolibries op afkomen. Leuk is dat de vogeltjes niet bang zijn en je er best dichtbij kunt komen. We konden dus letterlijk horen waarom ze hummingbirds heten!
Maandagmorgen hebben we nog even een rondje door het dorp gedaan. Eerst bij een mooi hostal een echte lekkere koffie gedronken en daarna het aquarium opgezocht. We hadden hier al veel reclame voor gezien en waren dus erg benieuwd. Het was een donker vochtig schuurtje waar langs de wanden verschillende zelfgeknutselde aquaria stonden. De vloer was wat nat, sommigen lekten een beetje. Ze hadden er vissen uit verschillende landen en ook de goudvis was er. Maar het meest bijzonder was wel de waterhond (vrij vertaald), een heel raar wit/kaal visbeestje uit de amazone met pootjes.

In een leuk barretje nog even een lekkere verse jugo (vruchtensap) gedronken) en met de taxi terug naar ons huisje. 
In het huisje alles ingepakt en nog even een duik in het zwembad genomen om weer af te koelen, het was flink heet geworden. De nevelbossen deden hun naam eer aan: op de terugweg konden we soms geen 3 meter ver zien. De damp kwam vanuit de bossen en was echt heel dicht. Ik was blij dat we een heel voorzichtige chauffeur hadden en er lijnen op de weg stonden. Na een bocht was de nevel zo weer ineens verdwenen en was het weekend ook voorbij…

vrijdag 16 juli 2010

Pakje halen...

Feike heeft de afgelopen weken verschillende pakjes gekregen. De meesten werden gewoon bij de portier afgegeven, maar bij een aantal moesten wij eerst iets doen. Dat varieerde van een dollar betalen aan de bezorger tot afhalen. Met name dat laatste is een tijdsinvestering.

De portier gaf me gister een brief waarin stond dat Feike met twee kopieën van zijn identiteitsbewijs naar het postkantoor moest komen. Eerst aan een aantal mensen gevraagd in welke wijk ik dat adres kon vinden en er toen met Feike in de taxi naartoe.

In het postkantoor trok ik een nummer en na 20 minuten wachten (achter Feike aanlopen die met de buggy aan de haal ging) vertelde de meneer aan het loket dat ik een bewijs moest laten zien dat ik zijn Feikes moeder ben, anders kon hij me niet helpen…

De dag erna dus weer naar het postkantoor, dit keer zonder Feike maar met een stapel papier: kopieën paspoorten, en een nationaal en internationaal geboortebewijs van Feike. Weer nummertje getrokken: 77 en de teller stond op 63. Eerst buiten maar iets gedronken. Toen ik aan de beurt was dacht een mevrouw dat ik voorkroop: haar maar even uitgelegd dat ze hier met nummertjes werken ;-) Na het betalen van een dollar (waarvoor?) mocht ik weer plaatsnemen in de wachtruimte. Het groeiende stapeltje documenten waren aan elkaar geniet en naar een ander kantoortje gebracht. Ik moest nu op een ander bord letten en dit zag er iets minder hoopvol uit. Mijn nummer bleef 77 en de teller stond op 54….

Toen ik een uur later aan de beurt was en een kamertje binnenmocht vroeg de beambte of ik uit Nederland kwam. Even een voetbalpraatje en toen ging hij op zoek naar het pakje. Hij noemde een getal en keek naar alle poststukken die genummerd (maar niet op volgorde) op de grond stonden. Ik wilde het gevonden pakje al aannemen, maar dat was niet de bedoeling. Eerst naar de man van de douane, weer een voetbalpraatje. De man vroeg van wie het pakje kwam en of ik kon vertalen wat er in zat (er stond "toys"). Dus weer een papier extra voor mijn stapel en ik mocht weer plaatsnemen.

Een tijdje later werd ik naar het bureau geroepen. Een man voerde van alles en nog wat op de computer in en zag dat ik uit Nederland kwam (voetbalpraatje), vroeg voor de zekerheid nog even of ik de moeder van Feike was en zei toen dat ik met mijn papieren naar de bankbalie moest om te betalen. Dit keer kostte het me $ 0.83. Met bewijs van betalen terug naar de man in het kamertje. Hij herschikte de papieren en gaf me het inmiddels geslonken stapeltje terug zodat ik het pakje af kon halen. Moest eerst nog wel even mijn paspoortnummer in een groot boek schrijven en mijn handtekening zetten. Twee uur later zat ik in de taxi met het pakje!

Ondertussen hebben we het uitgepakt: het is een geweldig mooie auto en Feike is er erg blij mee…

Feike zegt: dankjewel...

Feike was voor het eerst jarig en kreeg kaartjes, cadeaus, smsjes en mailtjes... Namens hem bedankt! :-)

woensdag 16 juni 2010

Toch niet alleen maar aardige mensen….

Twee weken geleden ben ik met Feike in de wandelwagen naar een park wat verderop gelopen. Het was een beetje miezerig, maar ik wilde er toch even uit. Dus allebei een jas aan en de kap wat verder over de wagen getrokken.  Na een rondje door het park wilde ik op de terugweg nog even langs een warenhuis voor wat dingen voor het huis. Een nette mevrouw tikte me op de rug, mijn jas was vies. Ik zei dat het niet erg was en liep door. Even later kwam ze weer, ze had nu servetjes en zei dat het echt heel erg vies was. Toen toch even gestopt en mijn jas uitgetrokken en inderdaad ik wist niet wat ik zag, wat een vieze derrie! Ik wilde mijn tas onderuit de wagen pakken omdat daar natuurlijk altijd handige doekjes zitten om Feike mee te poetsen en 1 seconde denk ik: heb ik mijn tas thuis gelaten? Shit, dat hebben ze wel heel erg handig, snel en uitgekiend gedaan (een paar seconden is echt genoeg!). Ze waren natuurlijk ook in geen velden of wegen meer te bekennen. Men, wat baalde ik dat ik erin getrapt was! Een andere mevrouw vroeg wat er was, ik zei dat mijn tas gestolen was en haar reactie was: ja je moet ook uitkijken hier. Hmm, zou zij ook in het complot zitten? Vanaf dat moment was iedereen verdacht!

Ik heb de te ranzige jas in de wagen gemikt en ben eerst naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Pas later thuis zag ik dat ook mijn hele broek aan de achterkant onderzat, misschien heb ik een 2e lading gekregen omdat ik de 1e keer niet reageerde? En wat Feike deed? Nou die lag heerlijk te slapen in zijn wagentje en heeft van alles niets meegekregen....

Bij het politiebureau moest ik lang wachten, maar toen hebben ze een formulier voor me ingevuld. Ik vertelde dat ik ook mijn portemonnee met geld kwijt was. Even later moest ik 2 kopieën laten maken van het formulier,  vragen ze daar 10 cent voor!! Gelukkig had ik nog wat kleingeld in mijn broekzak ;-)

Toen Wim die avond thuiskwam van het werk had hij verhalen van lokale mensen en buitenlanders over hoe zij bestolen zijn en welke trucjes er gebruikt worden. Troost misschien een beetje, maar een naar/raar gevoel hou je er wel aan over. En nu? Na de eerste schrik staan wij nu weer op scherp…..

vrijdag 11 juni 2010

uitbarsting



Ijsland doet zijn best, maar Zuid Amerika kan er ook wat van. Op 2 uurtjes van Quito is de Tungurahua actief. Een zoon van een collega van mij maakte vorige week deze foto"s.
Ga voor meer foto's van hem naar: http://www.flickr.com/photos/sebastiancrespo

woensdag 9 juni 2010

Inrichten

Het huis was leeg, dus zijn we eerst maar eens naar een aantal winkels gegaan. Wim had de auto mee van het werk. Eigenlijk mag je nog niet met deze auto rijden omdat er geen kenteken op zit, maar de mensen van kantoor hadden een mooie brief met stempel gemaakt voor wanneer de politie ons aan zou houden. Dit is gelukkig niet gebeurd, want we weten niet hoeveel waarde zo’n papiertje eigenlijk heeft…. Wel zagen we in dat weekend dat er meer auto’s zonder kenteken rijden…

De keuken is inmiddels aardig ingericht, we kunnen koken en dit dan met bestek van borden eten, maar de huiskamer is echter nog steeds best leeg. We hebben van buren die binnenkort vertrekken naar België hun eethoek overgenomen. Ze gaan echter pas de 20e, dus dat duurt nog even. We hebben intussen wel een tuinsetje met van die ***klapstoeltjes, maar goed, het is al fijn dat we kunnen zitten natuurlijk. Ook hebben we op de kisten matjes gelegd als bank. Voor Feike hebben we een box overgenomen die we in een andere vorm tegen de muur hebben gezet zodat Feike nu een lekkere ruime plek heeft. Van een ander Belgisch stel nemen we de kinderkamer en fiets(!) over. Beetje bij beetje raken we zo ingericht.

We zijn het weekend ook op bankenjacht geweest, maar dat valt nog niet zo mee. We willen hier namelijk geen $3000 voor betalen. De goedkopere setjes zijn zo hard, recht, klein (en lelijk) dat we besloten hebben nog even verder te zoeken... We hebben ondertussen een adres gekregen waar ze voor een normale prijs banken voor je maken. Daar gaan we dit weekend naar toe. Waarschijnlijk duurt het dan nog ongeveer 3 weken voor we ze hebben.

In het huis zit een openhaard en via de portier kwam er een mannetje brandhout verkopen. In eerste instantie wilde hij voor minstens $50 hout brengen, maar dat leek me wat veel. Eerst maar voor de helft. De volgende ochtend stond hij met zijn vrouw en het hout weer op de stoep. Het hout is in kleine pakketjes samengebonden. Met een handig stapelsysteem laadde de vrouw de pakketjes op de rug van de man en zonder het verder vast te binden of zo liep hij tot zijn nek beladen met het hout naar onze garage. Als we dit weekend dan ook een spatscherm hebben voor de haard, kunnen we lekker stoken ;-)

zaterdag 5 juni 2010

Casa nueva


Vorig weekend was het dan zover: we kregen
de sleutel van ons nieuwe huis! Om 9 uur hadden we de afspraak met onze huisbaas. Het is wat oudere man die de zaken waarneemt voor zijn zoon die momenteel in Italië woont. Het huurcontract is voor een jaar, maar pa wist te vertellen dat zijn zoon waarschijnlijk gaat verhuizen naar Washington (werkt voor de Wereldbank) en zijn huis de komende tijd dus niet nodig zal hebben. Samen even het hele huis doorgelopen en hoewel we afgesproken hadden het zonder meubels te huren (daar vroegen ze, volgens ons, te veel geld voor), lijkt het nu toch wel heel erg leeg….

Ons huis heeft net een andere indeling dan de buurhuizen, de eigenares is nml architect en heeft haar eigen ideetjes uitgevoerd. Zo zijn er ook wat niet alledaagse elementen in dit huis te vinden zoals een gordijntje op de wc tussen de pot en de wastafel (?!), veel ingebouwde (inloop)kasten in plaats van een extra slaapkamer en een glazen douchewand en geen standaard gordijnen. De geïmporteerde Japanse rijstpapieren-schuifdeuren hebben we maar weg laten halen, de kans dat deze van dichterbij onderzocht gaan worden (met vieze handjes en/of iets scherps) leek ons te groot…

We hebben een ruime keuken met een mooi hoog aanrecht (onze hulp heeft een opstapje nodig om het servies in de keukenkastjes te zetten), een soort eetkamer met een enorm dakraam wat zorgt voor lekker veel licht en een ruime woonkamer met uitzicht op de vallei.



























Onze slaapkamer is boven de woonkamer, dus ook vanuit ons bed kunnen we de groene vallei zien, erg mooi. Feike krijgt zijn eigen kamer en heeft een badkamer met bad, wij een met een douche (zo’n mega stort-douche, alleen zit er niet veel druk op het water en hebben wij de truc van langer dan 3 minuten achter elkaar met warm water douchen nog niet ontdekt). En wat de nichtjes van de huisbaas erg mooi vonden: een echte inloopkast voor de kleren. In één van de kasten hing de draaicarrousel voor stropdassen er wat zielig bij. Die heb ik weer gemaakt en al Wims stropdassen eraan gehangen (z’n riem ook maar, anders leek t zo leeg :-). Nu kan hij ’s ochtends op de knop drukken en dat ding laten draaien tot de goede vooraan hangt ;-)
Kasten en wc’s (4!) dus in overvloed. De tuin die wordt onderhouden delen we met de 12 buurhuizen en de flat met appartementen die ook op het terrein staat. Er is een klein speeltuintje, een grote trampoline en een voetbalveldje. Er zijn hier veel kinderen in de leeftijd van 0 tot 10. Veel leven buiten dus en Feike vindt het leuk om bij de andere kleine kindjes te zijn.
Erg veilig is het hier ook: niemand komt ongezien het terrein op, je moet eerst langs een portier die in een soort loge zit (kom je dus niet zo bij), hij kan de poorten voor onszelf en bezoek openen.




















Bagage

Wim en ik mochten vanuit Nederland ieder 200kg per luchvracht meenemen en Feike ook nog eens 50kg (maar ik denk dat Feike ruim boven zijn kilo’s zit ;-) De eerste gedachte was: dat is best veel. Na een berekeningetje begon het al wat tegen te vallen, maar uiteindelijk zaten we niet eens aan het maximum.

Naast de vraag wat je dan allemaal mee wilt nemen, komt ook de vraag: hoe gaan we dat meenemen. Uiteindelijk hebben we na een aantal keer speuren op marktplaats een aantal grote hutkoffers gevonden. Het leek ons handiger om een aantal kleinere koffers te hebben, in plaats van een enorme grote kist. Want waar moet je die laten als hij eenmaal bezorgd is?

In de week voor ons vertrek heeft Wim op de terugweg van Brussel de laatste kist gekocht. Er ontbrak een stukje van het plaatwerk aan de buitenkant en moest er nog ander sluitwerk op, dus ook mijn vader is er nog even druk mee geweest. Een Belgisch bedrijf zou voor het vervoer van de bagage zorgen en had geen bezwaar om de spullen op Koninginnedag op te halen. We hadden afgesproken dat ze aan het eind van de ochtend zouden komen. We aten de avond ervoor bij mijn ouders, samen met William en Femke. De dag erna gingen zij op vakantie. Omdat het al de hele week zo’n gevlieg was en we in Enschede toch niet meer veel spullen in huis hadden staan, besloten we in Borculo te blijven slapen. We waren wel al weer vroeg op om naar Enschede te gaan. De laatste koffer moest immers nog worden gepakt voor de Belgen aan het eind van de ochtend op de stoep zouden staan. We wilden dit even rustig doen en goed rondkijken in huis of we dan alles hadden.

Nou ja, alles loopt dan toch weer anders: toen wij voor 9 uur in Enschede aankwamen, stond er al een meneer. Hij was die ochtend om 5 uur uit Luxemburg vertrokken…. Dus eerst maar snel koffie gezet. Dat wilde hij wel, maar hij wilde alleen echt niet even gaan zitten, dat had hij de hele weg al gedaan. Dus bleef hij staan kijken hoe wij met een noodvaart de laatste kist inpakten en alles op slot deden. Niet heel relaxed en we hebben op deze manier ook niet alles meegenomen wat we eigenlijk wilden. (volgens Wim hebben we meer wel mee dan niet…). De sleutels van de koffers gingen met de meneer mee, zodat de douane het zou kunnen controleren en wij konden Koninginnedag gaan vieren aan de Laaresstraat!

Na een week kregen we een mailtje van Ludwine. Ze had een serie sleutels gekregen en vroeg zich af wat ze hier mee mocht doen. Hmm, dus toch niet meegestuurd met de koffers. We waren erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Erg soepel: de koffers waren namelijk al een dag na onze aankomst in Ecuador. Er gaan verhalen dat je je spullen niet meteen kunt ophalen omdat de douane hier eerst een tijdje op past. Zij krijgen hier per dag een bedrag voor. Van te voren hadden we gehoord dat het ongeveer een maand duurt voor je spullen vrijgegeven worden, maar we hebben ook al verhalen gehoord van 2 maanden. Erg blij waren we dus toen we na een week onze reserve-sleutels moesten inleveren voor de controle van de douane en na 3 weken de hutkoffers al bij ons nieuwe huis konden laten bezorgen. De organisatie had uitgevonden dat wanneer je aangaf dat het persoonlijke spullen zijn in plaats van huisraad, de procedure nogal wat sneller kan….

woensdag 26 mei 2010

Pasfoto’s maken

Wie een tijdje naar een ander land gaat, moet verschillende documenten hebben. Dat was in Mozambique zo, maar hier zeer zeker ook. We hebben nu het geluk dat de collega’s van kantoor ons daar goed bij helpen. Zij geven aan wanneer we wat aan moeten leveren en zij regelen dan de rest. Zo moesten we in de 1e week al pasfoto’s inleveren (voor ons visum?) en werd deze week weer om foto’s gevraagd. Dit keer van de afmeting 2x2 cm. Dus opnieuw naar de fotograaf.

Het foto’s maken zelf is inmiddels geen probleem meer. Feike lacht eens hier naar toe, dan daar en na een foto of 10, zit er altijd wel een goede bij. Maar dan komt het echte werk pas (voor de fotograaf dan). De foto’s worden op de computer binnengehaald en bewerkt. Alle haartjes die uitsteken (bij Feike zijn ze dus zo klaar ;-) worden weggepoetst, het juiste gedeelte van de foto wordt geselecteerd en ik weet niet wat ze allemaal nog meer doen voor uiteindelijk de print gemaakt wordt (maar lang duurt het wel). Door de rare afmeting was het op maat snijden ook nog een hele klus. Maar uiteindelijk stonden we na 45 minuten weer buiten met ieder 8 ieniemienie foto’s. Nu maar hopen dat we de opdracht goed hebben begrepen…..


Weekendje Puluhua, een vulkaankrater...











Afgelopen weekend hadden we een dag extra (niet omdat het 2e pinksterdag was, maar omdat de slag om Pichinga gevierd werd) en vanaf het moment dat we dit wisten, wilden we een paar dagen de stad uit.

Bij verschillende mensen gevraagd wat leuk zou zijn om te doen en zo kwamen we erop om naar een vulkaankrater net buiten Quito te gaan. Vraag was nog even hoe we daar dan zouden komen. In de stad verplaats je je gemakkelijk met taxi’s, maar erbuiten dus ook. Als je dan zo onderweg bent zie je eigenlijk pas hoe de stad er uit ziet en besef je dat deze echt heel erg lang is. De een zegt dat de stad 6 km breed is, de ander 8, maar indrukwekkender is de lengte van de stad. Deze is ruim 60 km! Er komt dus maar geen einde aan. Na een half uurtje rijden wees de chauffeur Mitade du mundo (het midden van de wereld) aan, hier gaan we een andere keer naar toe. We reden nog even verder en kwamen bij de rand van het park. Hier vertelde een vrouw dat je daar alleen lopend het park in kon. Aangezien we bedacht hadden het dit keer met de auto te doen en we te veel (onhandige) spullen bij ons om dit alsnog spontaan te doen, moesten we dus iets anders verzinnen. De vrouw vertelde dat we een paar km verder met de auto het park in konden, maar helaas niet met de taxi, deze zou te laag zijn.

Inderdaad, de weg het park in was nogal uitgesleten en omdat de chauffeur de onderkant van zijn auto wilde behouden, ging hij niet verder. Hij zette ons af bij een tankstation waar we de eigenaar van de hostal belden, 40 minuutjes wachten en we werden opgehaald. Dus even lekker in de schaduw gezeten, wat drinken gekocht bij het winkeltje en naar mensen gekeken die daar stopten.

Het was echt een supermooie rit. We begonnen op de rand en konden op een gegeven moment bijna de hele krater overzien. Toen we net een half uur in de hostel waren, kwamen er wolken en binnen een half uur kon je geen 50 meter ver meer kijken.










We hadden een mooie kamer met uitzicht op de vallei en bergen, door de schuifbare glaswand vanuit het bed perfect te zien. De eigenaar vroeg bij binnenkomst hoe laat we in de Jacuzzi wilden. 2 uurtjes later zaten we dus met zijn 3-en in de tuin in het heerlijk warme water. Met uitzicht op de tuin en de kolibries die af en aan vlogen.

De eerste avond zaten we bij de niet zo spraakzame eigenaar en een Amerikaan aan tafel. De Amerikaan was bezig met het opzetten van een boerderij. We kregen de indruk dat het allemaal niet zo snel ging, hij woonde al een hele tijd in het hostel en er stond nog geen steen van zijn nog te bouwen woning. Al met al was het zwaar gesprekjes voeren, niet heel erg gezellig, maar het eten was erg lekker. Allemaal producten van de hostal en omgeving.

In onze kamer werd later de kachel aangestoken en Feike viel lekker in slaap, kijkend naar de vlammetjes achter het glas.


Zondag hebben we in de omgeving gewandeld, eerst een rondje met de kinderwagen, over de meer begaanbare wegen en na de lekkere lunch met verse sapjes is Wim nog op stap geweest met Feike in de rugzak.

Maandag na een relaxte morgen (wakker worden, het gordijn openschuiven en dan weer lekker in bed genieten van het uitzicht op de vallei) alles weer in de auto geladen. We werden nu helemaal teruggebracht door mensen van het hostel. Feike leek niet helemaal tevreden en zat te draaien en mieren op schoot. Halverwege kwam alles wat hij de laatste uren gegeten en gedronken had er weer uit, daarna kon hij lekker slapen, en ik kwam grotendeels opgedroogd weer thuis… J



dinsdag 18 mei 2010

Huisvesting: net geen record

We wonen tijdelijk in een appartement op de rand van de wijk La Floresta. We hebben het appartement via een collega van Wim die hier vorig jaar ook een tijdje heeft gewoond, voor ze haar huidige woning had gevonden. Het huis is van een Ecuadoriaans/Amerikaans stel dat nu in Amerika woont en zo nu en dan een tijdje weer in hun eigen appartement in Ecuador wonen. Het appartement is ruim, goed onderhouden en staat vol met persoonlijke spullen. Zo hebben we dus al 10-tallen foto-lijstjes opgeruimd die op Feike-hoogte stonden…. We kunnen warm douchen, maar dan moeten we wel een half uur van tevoren de schakelaar van de boiler omzetten zodat het water opwarmt.

We zijn hier nu een week en we hebben al verschillende verhalen gehoord over dat een geschikt huis vinden wel de nodige tijd neemt. Een collega van Wim heeft er 2 maanden over gedaan, maar er zijn mensen die het in anderhalve dag kunnen. Wij zijn niet zo vlug, maar in anderhalve week is het gelukt met hulp van collega Stijn.

Wat is het geworden? Nu, na een paar dagen wisten we wel wat we niet wilden: iets midden in de stad en aan een drukke (lees: stink)straat. Met name de bussen brullen met veel lawaai grote blauw-zwarte wolken de lucht in. Eigenlijk zou een huis met een tuin toch wel heel ideaal zijn.

We hoorden dat er op een compound een huis al een tijdje leeg stond. Er wonen naast lokale mensen ook buitenlanders. Na veel gebel door Stijn hadden we in eerste instantie op donderdag een kijkafspraak. Helaas ging dit niet door: de man die ons het huis zou laten zien stond vast door een wegblokkade. Indianen hadden de weg bezet uit onvrede over een waterwet die binnenkort door de regering aangenomen zou worden. Toen dus een nieuwe afspraak gemaakt voor vrijdagavond en met enige vertraging (maar daardoor leren we al wat mensen in de buurt kennen), konden we dan toch het huis zien. We moesten echter het huis bekijken met het licht van een zaklamp: de energie was afgesloten omdat er al maanden niemand meer woonde... Dus zaterdag overdag nog maar een keer gekeken met wat meer licht. Het is een mooi ruim en licht huis met een prachtig uitzicht op de vallei. De compound bestaat uit een kleine flat en 14 huizen met een mooie groene binnentuin. Er wonen gezinnen met kinderen, dus dat is ook erg leuk voor Feike. Wanneer na dit weekend duidelijk is of dit inderdaad ons huis gaat worden zullen we er nog wel wat meer over schrijven.

Feike in Ecuador: blond om aan te raken

Er waren al wat mensen die het tegen ons gezegd hadden, maar het is dus echt zo. Feike valt op hier. De mensen vinden het leuk om contact met hem te maken, beginnen naar hem te lachen en te zwaaien en vaak willen ze hem ook even aanraken. Het is al een paar keer voorgekomen dat (met name de wat oudere vrouwen) op hem afkomen en hem min of meer uit onze handen nemen om vervolgens alle mogelijke zoetigheden tegen hem te uit te slaan. Wanneer Feike het er naar heeft, doet hij leuk mee, hij lacht naar de mensen en is dan ook zeker niet te beroerd om terug te kletsen.

Deze week gingen we eten bij de Chinees naast onze flat. We waren de eersten, maar al snel kwamen er meer mensen. Feike had al weer erg leuk contact met het tafeltje naast ons. Maar dat was nog niets. Op een gegeven moment kwam er een oud stelletje binnen en de dame begon op luide toon Feike te bejubelen: "que guapo, que lindo". Een half uurtje later waren we uitgegeten, maar we mochten niet zomaar weg. De vrouw kwam aangeschommeld vanaf de andere kant van het restaurant en pakte Feike uit de handen van Wim. Feike lachte vriendelijk, slechts na enig aandringen mochten we hem weer meenemen.

De naam is ook interessant. Een van de eerste vragen is vaak hoe hij heet. Nou Feike is een beetje een moeilijke naam, maar tot Feik, Faik komen de meesten wel. De vraag die meteen daarna volgt is hoe oud hij is. Ik durf het al bijna niet meer te zeggen. Als ze horen dat hij 10 maanden is de standaard reactie: echt; hij is gigantisch; hij is enorm. Er was een vriendelijke mevrouw die relativeerde het een beetje door te zeggen dat Feike ook grote ouders heeft. Maar gisteren sprak ik een vrouw die me vroeg of het wel een natuurlijke bevalling is geweest…

Aankomst en eerste week

Het is dinsdagmiddag en we zijn al weer ruim een week in Quito. De reis is goed gegaan, Feike heeft het grootste deel bij mij op schoot geslapen en Wim in de rij achter ons heeft ook de nodige uurtjes slaap gehad. Met 2 tussenstops (Bonaire en Guaquil) kwamen we met een uurtje vertraging aan in Quito. Een indrukwekkende landing midden in de stad! Er wordt een nieuw vliegveld aangelegd, dus deze spectaculaire landing is op de lange termijn niet meer mee te maken… ;-)

In de algemene rij voor de douane werden we door een aardige mevrouw attent gemaakt op de speciale rij voor zwangere vrouwen, invaliden en mensen met kleine kinderen (dat zijn wij ;-) Het was wat papier en invulwerk voor de douanier, maar we mochten door. De bagage op een karretje geladen (we waren blij dat deze het hield), op naar buiten! Wat een verschil met Mozambique waar het altijd weer spannend was wat je tegen zou komen of hoe grondig ze je koffers na wilden kijken.

In de ontvangsthal stond Piet, de collega van Wim, op ons te wachten. Hij bracht ons met de auto naar ons tijdelijk appartement in de wijk la Floresta. Hier was weer een andere collega Caroline, die ons opwachtte met een heerlijk ontbijtje! Wat een fijn en welkom ontvangst!

Het weekend hebben we lekker rustig aan gedaan. Wennen aan het tijdsverschil en de hoogte. Zaterdag nog even naar de supermarkt geweest voor de eerste boodschappen en zondag met de taxi het oude centrum in. De chauffeur legde uit dat hij niet op het grote plein kon komen, dat is namelijk afgezet voor verkeer op zondag. Het is wel erg leuk, want nu kan je als voetgangers heel rustig over straat lopend de mooie gebouwen en pleinen bekijken. Dit leek ook een zondagactiviteit van de mensen uit Quito te zijn: veel mensen en gezinnen liepen gezellig etend en kletsend door de stad. Ook in Ecuador was het Moederdag, veel vrouwen liepen met een bloem en we hebben ook verschillende taartdozen voorbij zien komen. Toen Feike na een stukje wandelen sliep, zijn we naar een Argentijns restaurantje in de buurt van ons appartement gegaan.










Maandag (10 mei) was Wim zijn 1e werkdag in Ecuador. Voortaan gaat hij rond 7.45 de deur uit om met de metrobus naar zijn werk te gaan. De eerste dagen ging hij met de taxi, maar de metrobus is sneller en goedkoper 25 dollarcent in plaats van ongeveer 2 dollar :-) Feike en ik verkennen ondertussen de buurt, doen boodschappen en proberen zo snel mogelijk te wennen aan het nieuwe leven. Wel gezellig hoor de hele dag samen. Zo heb ik dan ook op de voet kunnen volgen hoe Feike zichzelf leerde kruipen en optrekken aan werkelijk alles. De gladde houten vloer (stevig geboend zodat die enorm glimt), leek eerst een belemmering, maar het werkt nu toch in Feikes voordeel: hij sjeest door de kamer ;-)

En zo ging een week voorbij en was het weer weekend!

Eerste indruk Quito...

Na 16 uurtjes in het vliegtuig kwamen we aan. Vanuit het vliegtuig is de aankomst in Quito een van de meeste spectaculaire ter wereld omdat het in de Andes ligt en het vliegveld midden in de stad ligt.
















Vertrek

Vrijdag 7 mei was het zover. Tegen 12 uur vertrokken we vanaf een verlaten Schiphol richting Quito. We stopten nog even in Bonaire, en dat was het laatste stukje Nederland voorlopig...
















Feike vermaakt de mensen van de douane...