Bagage

Wim en ik mochten vanuit Nederland ieder 200kg per luchvracht meenemen en Feike ook nog eens 50kg (maar ik denk dat Feike ruim boven zijn kilo’s zit ;-) De eerste gedachte was: dat is best veel. Na een berekeningetje begon het al wat tegen te vallen, maar uiteindelijk zaten we niet eens aan het maximum.

Naast de vraag wat je dan allemaal mee wilt nemen, komt ook de vraag: hoe gaan we dat meenemen. Uiteindelijk hebben we na een aantal keer speuren op marktplaats een aantal grote hutkoffers gevonden. Het leek ons handiger om een aantal kleinere koffers te hebben, in plaats van een enorme grote kist. Want waar moet je die laten als hij eenmaal bezorgd is?

In de week voor ons vertrek heeft Wim op de terugweg van Brussel de laatste kist gekocht. Er ontbrak een stukje van het plaatwerk aan de buitenkant en moest er nog ander sluitwerk op, dus ook mijn vader is er nog even druk mee geweest. Een Belgisch bedrijf zou voor het vervoer van de bagage zorgen en had geen bezwaar om de spullen op Koninginnedag op te halen. We hadden afgesproken dat ze aan het eind van de ochtend zouden komen. We aten de avond ervoor bij mijn ouders, samen met William en Femke. De dag erna gingen zij op vakantie. Omdat het al de hele week zo’n gevlieg was en we in Enschede toch niet meer veel spullen in huis hadden staan, besloten we in Borculo te blijven slapen. We waren wel al weer vroeg op om naar Enschede te gaan. De laatste koffer moest immers nog worden gepakt voor de Belgen aan het eind van de ochtend op de stoep zouden staan. We wilden dit even rustig doen en goed rondkijken in huis of we dan alles hadden.

Nou ja, alles loopt dan toch weer anders: toen wij voor 9 uur in Enschede aankwamen, stond er al een meneer. Hij was die ochtend om 5 uur uit Luxemburg vertrokken…. Dus eerst maar snel koffie gezet. Dat wilde hij wel, maar hij wilde alleen echt niet even gaan zitten, dat had hij de hele weg al gedaan. Dus bleef hij staan kijken hoe wij met een noodvaart de laatste kist inpakten en alles op slot deden. Niet heel relaxed en we hebben op deze manier ook niet alles meegenomen wat we eigenlijk wilden. (volgens Wim hebben we meer wel mee dan niet…). De sleutels van de koffers gingen met de meneer mee, zodat de douane het zou kunnen controleren en wij konden Koninginnedag gaan vieren aan de Laaresstraat!

Na een week kregen we een mailtje van Ludwine. Ze had een serie sleutels gekregen en vroeg zich af wat ze hier mee mocht doen. Hmm, dus toch niet meegestuurd met de koffers. We waren erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Erg soepel: de koffers waren namelijk al een dag na onze aankomst in Ecuador. Er gaan verhalen dat je je spullen niet meteen kunt ophalen omdat de douane hier eerst een tijdje op past. Zij krijgen hier per dag een bedrag voor. Van te voren hadden we gehoord dat het ongeveer een maand duurt voor je spullen vrijgegeven worden, maar we hebben ook al verhalen gehoord van 2 maanden. Erg blij waren we dus toen we na een week onze reserve-sleutels moesten inleveren voor de controle van de douane en na 3 weken de hutkoffers al bij ons nieuwe huis konden laten bezorgen. De organisatie had uitgevonden dat wanneer je aangaf dat het persoonlijke spullen zijn in plaats van huisraad, de procedure nogal wat sneller kan….