vrijdag 26 oktober 2012

Iguazu

In 4 uur rijden we naar Iguazu. De eigenaar van het huisje dat Wim vanuit Quito geboekt had, leek niet er niet op te vertrouwen dat we zouden komen en na een wat geïrriteerd telefoontje van zijn kant, besluiten we om daar dan toch maar niet naar toe te gaan. Lijkt erop dat de meneer dat ook een goed idee vindt. Wim vindt een relatief nieuwe cabanasplek: Maria Belen. De eigenaresse, Juliana, is erg enthousiast als ze hoort dat we Nederlanders zijn. Haar overgrootvader kwam op 18-jarige leeftijd uit Nederland en hoewel de familie al verschillende generaties geen Nederlands meer spreekt, voelen ze zich nog wel Nederlands. Dit is ook terug te zien in de naamkeuze: de zus van Juliana heet Wilhelmina.

Brazilië, Paraguay en Argentinië komen bij Iguazu samen. De landen worden door de rivieren Iguazu en Parana gescheiden. Bij obelisk van Argentinië konden we die van B en P zien liggen. 
Brazilië
Paraquay
De eerste avond gaan Feddie en Wim biefstuk eten in de stad. Ik ben blij als ze weer thuis zijn, de stroom is 3 kwartier uitgevallen en het is enorm gaan waaien. Zo hard dat de dakplaten liggen te klapperen. Alle buren rijden hun auto's weg, bang voor deuken door vallende takken. Wat later begint het te regenen en dit houdt een groot gedeelte van de nacht aan. We gebruiken handdoeken om het water dat via de muur naar beneden komt op te vangen.
In Parque Nacional Iguazu willen we eerst met de trein naar boven, maar teveel mensen hebben hetzelfde idee. Op het treinstation staan groepen kinderen en scholieren te wachten. We worden door een parkwachter aangesproken, hij blijkt een Vlaming te zijn, grappig om dan ineens weer Nederlands te kunnen spreken. Hij adviseert ons om later op de dag met de trein te gaan en eerst een rondje door het park te lopen. Het park is erg mooi en voor buggy’s goed toegankelijk. We zien een aantal watervallen en zijn eigenlijk al erg onder de indruk. 
dos hermanas: 2 zussen
 
Wanneer we ons brood opeten en even rustig op een muurtje zitten, schrikken we als de broodzak ineens op de grond valt. Een coati (soort wasbeer) had ook wel zin in een broodje en even later eet ook een leguaan een hapje mee. Feike is onder de indruk en praat 2 weken later nog steeds over het dier dat ons brood heeft gepakt. Als we verder lopen zien we ineens een toekan!
de broodeter
 
Op het station hoeven we maar even te wachten en kunnen dan bijna als eersten instappen. Feike geniet van de rit en kijkt zijn ogen uit. We zien grote groepen vlinders opvliegen als we langsrijden. 
Na een zonnebrandsmeersessie (de zon brandt flink), lopen we via een lange ijzeren brug naar DE waterval van het park: Garganta del diablo (keel van de duivel). Een erg mooie wandeling met mooie uitzichten over het water, enorme vissen en veel vlinders. De waterval is enorm groot en heel indrukwekkend, kijk zelf maar:
 
 
Feike heeft het grootste deel van de dag zelf gelopen en is nu echt heel moe. Hij valt in de buggy in slaap en maakt de terugrit met de trein niet mee.
Feddie gaat woensdag 17 oktober weer terug naar Nederland en vliegt vanaf Brazilië. We mogen onze huurauto niet over de grens nemen, dus rijdt meneer Van der Kolk (vader van Juliana) ons. Vanaf ons huisje zijn we in 10 minuten in Brazilië. Gelukkig spreken en begrijpen de mensen hier ook Spaans, ons Portugees is helemaal weggezakt. We krijgen allemaal weer wat stempels in ons paspoort. Eerst gaan we naar het vliegveld waar Feddie incheckt en zijn koffer achter kan laten. Alles gaat erg soepel, we hebben nog tijd dus gaan we naar Parque das Aves. Een geweldig mooie plek met enorme kooien waar je soms gewoon tussen de vogels mag lopen!
 
We drinken nog even samen iets en dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan. Samen zwaaien we nog even naar pake en dan is hij weer vertrokken. Wat zijn de eerste weken van de vakantie toch al snel weer voorbij en wat superleuk dat Feddie een stuk meegereisd is!
Wij gaan nog even Duty free shoppen op een stukje niemandsland. Een klein winkelcentrum precies alsof je op een willekeurig vliegveld loopt. Erg rare gewaarwording.
Op de brug kun je de grens precies zien: Brazilië- Argentinië
Argentinië- Brazilië
We besluiten een nacht langer in Iguazu te blijven en laten de laatste dag onze kleren wassen en bezoeken ’s ochtends een ‘mijn’. De gids vertelt dat je aan de lijnen in het gesteente kunt zien waar je moet bikken voor de edelstenen. We gaan de grond niet in, maar lopen over een terrein waar overal in de muren en de grond stukken edelsteen nog vastzitten.
 
’s Middags gaan we naar een bouwwerk aan het eind van onze straat. Het heet Aripuca, naar een traditionele val om vogels te vangen. De bouwers hebben eeuwenoude bomen naar Iguazu gehaald en hier een val in het groot van gemaakt. De jongste boom uit het bouwwerk is 300 en de oudste 800 jaar oud. We doen nog wat boodschappen en bereiden ons voor op de volgende reisdag. 
 



Obera

We zijn net op weg en rijden op het platteland wanneer we gestopt worden door de politie. De agent vertelt dat zijn voertuig kapot is en vraagt of we hem kunnen helpen met een bijdrage. We hadden gezien dat de persoon in de auto voor ons wat aan hem gaf, dus wij besluiten dan ook maar een donatie te doen…
onderweg
De rit valt mee, de kinderen houden zich erg goed, maar wanneer we Obera binnenrijden is iedereen blij. Wim heeft een vaag idee waar we moeten zijn, dus we rijden een woonwijk binnen. De straat is er slecht, de huisjes klein en wat armoedig en we worden wel wat bekeken. Toch maar even bellen naar Victor. Hij komt ons bij het ziekenhuis ophalen en dan blijkt dat we toch niet helemaal aan de goede kant van de weg waren…
We hebben weer een leuk huisje op een ruim terrein, de buren hebben een hond, een emoe en een papegaai. De kinderen staan dus regelmatig bij het hek te kijken.
In Obera is het lekker warm. De kinderen spelen buiten met pake, terwijl wij even snel naar de winkel gaan voor wat boodschappen. Vrijdag houden we ons weer lekker rustig en doen alleen een rondje door het stadje met een bezoek aan de plaatselijke VVV. Hier zit een mevrouw die maar niet kan begrijpen dat we de echtgenoot van haar vriendin in Nederland niet kennen. Vervolgens kennen we ook nog eens een hele goede (Argentijnse) oogarts in Quito niet! Dan begint mevrouw te vertellen dat de mensen in Ecuador slecht zijn. Wanneer ik reageer door te zeggen dat ik daar heel veel vriendelijke mensen ken, doet ze er nog eens een schepje bovenop . Ze geeft aan dat de mensen niet alleen slecht zijn, maar ook nog eens van gemengd bloed. Wij vinden het dan de hoogste tijd om te vertrekken. Via een speeltuintje naar de speelgoedwinkel. We kopen een bal en een opblaasbadje het is inmiddels namelijk al best warm.

We zijn in de provincie Missiones en een bezoekje aan een voormalige missiepost mag niet ontbreken. De avond van tevoren bereiden we ons voor en kijken we stukjes van de film: the mission. We rijden naar La mission de San Ignacio. Indrukwekkend, zowel de grootte van het terrein, de goedbewaarde overblijfselen als de informatieverstrekking. We leren dat de posten slechts 150 jaar in gebruik zijn geweest en ontstaan zijn om de lokale stam (Guari) te beschermen tegen de (soms Spaanse, soms Portugese) overheersing. Naast de katholieke religie en klassieke ambachten (de missies waren zelfvoorzienend), was er ook ruimte voor kunst en de eigen cultuur van de Guari. We lopen tussen de oude muren van de kerk, woonvertrekken en proberen ons met behulp van de verhalen en de film van de avond ervoor voor te stellen hoe het eens was. De zon brandt flink dus spelen de kinderen ’s middags lekker in het opblaasbadje.
 
 
 
We bezoeken in Obera het vogelpark Jardin de los pajaros, een mooie tuin maar de voorzieningen voor de vogels zijn wat minder goed verzorgd. In het immigrantenpark verderop hebben alle nationaliteiten uit de omgeving hun eigen huis gebouwd. Er is niets te bezoeken, maar een rondje lopen langs al die bouwstijlen is leuk: je komt bijna heel Europa tegen. Op weg naar ons huisje zien we een restaurant met een springkussen. Twee uur later zitten we met gevulde buik en de kinderen moe van het spelen weer in de auto.
samen vogeltjes kijken
Italië
Polen
De ochtend van vertrek probeert Wim te pinnen, maar de rijen voor de bank zijn enorm lang. Victor vertelt dat de overheid aan mensen met weinig inkomen uitkeringen geeft. Deze mensen staan soms meer dan een dag in de rij voor een bepaalde vergoeding. Victor accepteert gelukkig ook euro’s en zo kunnen we toch betalen en door naar onze volgende bestemming: Iguazu in het noordelijkste puntje van Argentinië aan de oostkant. 

woensdag 24 oktober 2012

Colon

We rijden redelijk soepel BA uit, wat een uitvinding: zo’n gps op de telefoon. Door de vertraging van het apparaat missen we wel twee keer een afslag, maar we komen snel weer op de route.
In 5 uur rijden we naar San Jose, een klein dorpje bij Colon in de provincie Entre Rios (tussen rivieren). De wegen zijn erg goed en de natuur mooi en erg uitgestrekt. Wat kun je ver kijken! Het laatste stukje naar het huisje rijden we over een zandweg, of beter gezegd een blubberweg. Ook hier heeft het hard geregend. Na 5 uur vouwen we ons allemaal weer uit de auto. Gloria staat ons buiten al op te wachten. Het huisje is erg leuk en ruim, we instaleren ons en besluiten nog even naar Colon te rijden. Hier lopen we een rondje door de stad. Er zijn leuke winkeltjes en hoewel er best wat mensen op straat lopen, komt het allemaal heel rustig en gemoedelijk over. Erg leuk stadje, maar het water van de rivier staat wel erg hoog… Aan de andere kant van de rivier zien we Uruguay liggen.
Het begint tegen de avond weer te regenen en de hele nacht onweert het. De dagen erna blijft het erg nat. Wanneer het even droog is, trekken we de kinderen snel laarzen en regenjassen aan om even naar buiten te gaan. Het huisje staat op een ruim terrein met kippen en ganzen en huisbaas Alberto bouwt een huisje voor zijn 9 kleinkinderen. Dit wordt de favoriete speelplek van Janna en Feike, ze bereiden hier het eten van hun restaurantje.
 
Ook de tweede nacht onweert het. Alberto vraagt de volgende morgen of we last hebben gehad van het lawaai. Het is ons niet opgevallen. Die nacht was er een roedel straathonden het kippenhok binnengedrongen en heeft het er een waar bloedbad aangericht. Alberto, een oud-politieman, heeft een van de honden neergeschoten, de rest van de groep is er toen vandoor gegaan. Acht kippen zijn doodgebeten en in de loop van de dag gaan er nog twee dood aan verwondingen. Alberto laat de hond liggen als waarschuwing en later die dag hangen er ook nog twee kippen bij. “Leven” op het platteland…
In de buurt is van alles te doen: een museum over de immigranten van de streek (Italianen, Fransen en Zwitsers), een kinderboerderij waar Feike met een fret aan de lijn mag lopen en zijn ogen uitkijkt bij het melken van de koeien, thermische baden (lekker warm), de oude molen: molino de Forclaz en we eten ons eerste ijsje in de zon. De avonden zitten we gezellig bij elkaar, kijken op zondag “Boer zoekt vrouw” (Swaentje komt uit Makkum!), drinken een wijntje en spelen soms een spel.
Molino de Forclaz
Wandelen naar de kinderboerderij
 
Tijdens de rondleiding op een wijnboerderij horen we dat er sinds de jaren 90 ook weer buiten Mendoza wijn gemaakt mag worden. Hoewel geen oude traditie (eerste druiven zijn 15 jaar geleden geplant), is de wijn die we mogen proeven is lekker: Chardonay en Merlot. We nemen daarnaast ook een fles espuma mee, bubbelwijn die alleen in Frankrijk Champagne mag heten.
 
 
Donderdag komt de zon eindelijk echt door. Na een heel hartelijk afscheid van de erg vriendelijke en behulpzame Gloria en Alberto stappen we de auto weer in. We zouden naar een huisje in de buurt het natuurpark bij Ibera gaan, maar zijn door de eigenaar gewaarschuwd dat de weg door de vele regen onbegaanbaar is. Dus door naar Obera, 830 kilometer en 9 uur rijden naar het noorden.

Buenos Aires

 Na een lange vlucht (7 uur, maar met een wat zieke Feike voelde het wat langer) landden we eind van de middag in Buenos Aires. We gaan snel door de douane, iedereen wordt nog even gefotografeerd en Wim en ik laten onze vingerafdrukken achter. We moeten nog even op de bagage wachten. Wat hebben we ook al weer allemaal mee?

We laten ons met een taxi naar de wijk San Telmo brengen. Leuk om te merken dat we kunnen communiceren met de chauffeur, we moeten ons alleen nog wel erg concentreren en een aantal klanken omzetten om alles te begrijpen. Grappig vinden we de peaje (tol) poorten: net als ‘thuis’. De taxichauffeur leent Wim zijn mobiel en zo kondigen we aan de verhuurder van het appartement aan dat we er bijna zijn. Net na 17.00 uur staan we met het gezin en ons hele hebben en houden voor de komende weken voor de deur van ons appartement. Helaas doet niemand open. De taxichauffeur vertrekt en eindelijk komt iemand ons binnenlaten. Ik waan me een beetje in Julia’s Tango: smalle entreedeuren, een binnenplaatsje, mozaïek, alles mooi en sfeervol maar net niet af. Omdat we na 17 uur en dus na kantoortijd binnen komen, moeten we $20US extra betalen. Hmm, vreemd, wij hebben onze aankomst aangekondigd en stonden te wachten voor de deur… Ook moeten we $200 borg betalen en een contract tekenen.
verhuizen: het nieuwe spel van Feike en Janna
Een paar uur later landt Feddie. Wim heeft met wat omwegen contact met hem en vertelt hoe we elkaar in het appartement zullen treffen. Wat fijn om elkaar weer te zien en wat is het al snel weer gewoon om samen te zijn. De eerste flessen Argentijnse wijn zijn zo leeg…
 

De eerste dagen doen we het wat rustig aan. Na de stadswandeling de eerste dag blijkt dat Feike toch nog wat ziek is. We vertrouwen het niet helemaal en gaan even naar het ziekenhuis in de buurt. We worden van het kastje naar de muur gestuurd en belanden uiteindelijk op de eerste hulp van een ziekenhuis. Bij binnenkomst krijg ik een Beira-gevoel, de hal zit vol met ouders en zieke kinderen en er hangt een vieze geur. We zien wel dat we hier niet op de goede plek zijn en na een kort gesprek met de receptionist, besluiten we niet 2,5 uur op een consult te wachten, maar naar huis te gaan en eventueel de volgende ochtend naar een huisarts te gaan.
Feike lijkt na een nachtje slapen weer helemaal fit en gezond, we besluiten wel om hem een dagje heel rustig aan te laten doen. Wim, Feddie en Janna gaan samen naar de begraafplaats Cemeterio de la Recoleta. Feike en ik blijven rustig thuis en gaan later wat boodschappen doen in de supermarkt en op de markt.
havengebied
Plaza de Mayo, bekend van de protesterende moeders
graf "Evita"
begraafplaats
In de 4 dagen dat we in BA zijn, hebben we veel verschillende dingen kunnen doen: een stadswandeling, stukjes met de metro, een hop on- hop off trip met de bus, bezoek aan de begraafplaats, spelen in de speeltuin, om de beurt uit eten, lekker buiten spelen op de binnenplaats, naar de markt, empanadas eten. De reis is begonnen!
 
Inmiddels hebben we huiseigenaar Mercedes ontmoet, ze woont boven ons en lijkt een erg kordate, niet al te sympathieke vrouw. Vanuit het boekingskantoor wordt gevraagd of we de avond voor ons vertrek om 18 uur de officiële zaken (terugbetaling van de borg) kunnen afhandelen. Als we terugkomen van het eten is er om 21.30 nog steeds niemand geweest. Mercedes regelt de zaken vanuit het café en een half uur later hebben we de borg terug.
Die nacht begint het heel hard te regenen. In de ochtend blijkt dat het binnen ook niet meer droog is, onze halve slaapkamer staat blank. Via de elektriciteitsdraden en lampen boven de spiegel stroomt het water over de wastafel de kamer in. Mercedes blijft er koel onder: zij is architect en is erg goed met water, zegt ze. “Het komt altijd naar beneden”. Ze voelt wel dat we niet helemaal tevreden zijn en probeert met wat mooie praatjes de boel goed te praten, ook belooft ze wat geld terug te storten. Mercedes geeft aan dat ze dit lekkageprobleem al vaker heeft gehad en ook dat de huurster die om 10 uur het appartement zal betrekken er geen probleem van zal maken: zij is theaterartiest en wil alleen maar ergens slapen… We horen haar nog een aantal keer tegen haar personeel snauwen en katten en zijn eigenlijk blij dat ze dan gehaast naar haar volgende afspraak vertrekt.
Onze huurauto wordt afgeleverd en gelukkig past alles (bagage en 5 personen) erin! Op naar de volgende bestemming: San Jose bij Colon.

woensdag 10 oktober 2012

(tijdelijk) afscheid

Twee weken voor ons vertrek begon het afscheid nemen. Op zondagmiddag organiseerden Carlos en Magaly (collega's van Wim) een gezellige middag bij hun thuis waar veel VVOB-collega's en hun kinderen  aanwezig waren.
Ook werden we uitgenodigd om samen met de collega's een avond uit eten te gaan en heeft Wim een leuke afscheidsreceptie op het kantoor gehad.
Zelf hebben we een despedida bij ons in de tuin georganiseerd. Met collega's, vrienden en buren hebben we lekker gegeten en de kindertjes vermaakten zich goed op het springkussen.
 
 
Daarna begon het serieuze werk: de kisten moesten nu echt worden gevuld. Wanneer de kinderen naar de guardaria waren, hadden wij een paar uurtjes om de kasten uit te ruimen en de kisten en koffers in te pakken. Het leek mee te vallen, maar het zijn toch iedere keer de kleine dingetjes die blijven liggen en verplaatst worden en waar je het drukst mee bent...
Janna en Feike gingen vrijdagmorgen voor het laatst naar de guardaria. Feike mocht even een kitten mee om te laten zien. Toen we ze weer ophaalden bleek dat ze een groot afscheid hadden gevierd. Naast de eigen traktatie (uit Nederland), had ook de juf er werk van gemaakt. Erg leuk!
 
Nog even gezellig met Helma sushi gegeten en rond 18.00 werden de kisten opgehaald. Feike vond het geweldig: in het donker in de grote vrachtwagen rondspringen. Hij vertelde de mannen waar de spullen naartoe moesten: mi abuelo (mijn opa).
Zaterdag werd de verkochte huisraad opgehaald en vonden we eindelijk een nieuw baasje voor Poes. Wat een ontzettende opluchting en wat fijn dat ze ook een goed plekje heeft! Rond 12 uur hadden we het huis leeg en schoon en 20 minuten later stonden er al weer dozen: de nieuwe bewoners Anneleen, Stijn en Kasper waren er!
 
 
Wij hebben de laatste 2 nachten bij Max en Carmen gelogeerd. Konden we onze koffers nog eens inpakken en rustig de laatste zaken regelen.
Zondagmiddag een laatste lunch bij Lies in de tuin en 's avonds een gezellige thee bij Max en Carmen met familie. Nog even langs Stijn en Anneleen om afscheid te nemen en toen proberen te gaan slapen. De kinderen waren erg onrustig (Feike was wat ziek) en dus een paar keer wakker geweest. Voor de wekker om 3.30 ging, waren de kinderen in diepe slaap, maar Wim en ik waren al wakker. Een snel ontbijtje en om iets voor 4 kwamen Mireya, Armando en de meiden om ons samen met Carmen uit te zwaaien. Dit zijn de moeilijke momenten...
Max bracht ons naar het vliegveld. Het was nog lekker vroeg en we konden lekker doorrijden.
Raar idee om weer zoveel mensen achter te laten en te weten dat je ze een tijd niet gaat zien. Gelukkig kunnen we nu zeggen: tot in december!!