![]() |
| verhuizen: het nieuwe spel van Feike en Janna |
De eerste dagen doen we het wat rustig aan. Na de stadswandeling
de eerste dag blijkt dat Feike toch nog wat ziek is. We vertrouwen het niet
helemaal en gaan even naar het ziekenhuis in de buurt. We worden van het kastje
naar de muur gestuurd en belanden uiteindelijk op de eerste hulp van een ziekenhuis.
Bij binnenkomst krijg ik een Beira-gevoel, de hal zit vol met ouders en zieke
kinderen en er hangt een vieze geur. We zien wel dat we hier niet op de goede
plek zijn en na een kort gesprek met de receptionist, besluiten we niet 2,5 uur
op een consult te wachten, maar naar huis te gaan en eventueel de volgende
ochtend naar een huisarts te gaan.
Feike lijkt na een nachtje slapen weer helemaal fit en
gezond, we besluiten wel om hem een dagje heel rustig aan te laten doen. Wim,
Feddie en Janna gaan samen naar de begraafplaats Cemeterio de la Recoleta. Feike
en ik blijven rustig thuis en gaan later wat boodschappen doen in de supermarkt
en op de markt.
![]() |
| havengebied |
![]() |
| Plaza de Mayo, bekend van de protesterende moeders |
![]() |
| graf "Evita" |
![]() |
| begraafplaats |
In de 4 dagen dat we in BA zijn, hebben we veel
verschillende dingen kunnen doen: een stadswandeling, stukjes met de metro, een
hop on- hop off trip met de bus, bezoek aan de begraafplaats, spelen in de
speeltuin, om de beurt uit eten, lekker buiten spelen op de binnenplaats, naar
de markt, empanadas eten. De reis is begonnen!

Inmiddels hebben we huiseigenaar Mercedes ontmoet, ze woont boven ons en lijkt een erg kordate, niet al te sympathieke vrouw. Vanuit het boekingskantoor wordt gevraagd of we de avond voor ons vertrek om 18 uur de officiële zaken (terugbetaling van de borg) kunnen afhandelen. Als we terugkomen van het eten is er om 21.30 nog steeds niemand geweest. Mercedes regelt de zaken vanuit het café en een half uur later hebben we de borg terug.
Die nacht begint het heel hard te regenen. In de ochtend
blijkt dat het binnen ook niet meer droog is, onze halve slaapkamer staat
blank. Via de elektriciteitsdraden en lampen boven de spiegel stroomt het water
over de wastafel de kamer in. Mercedes blijft er koel onder: zij is architect
en is erg goed met water, zegt ze. “Het komt altijd naar beneden”. Ze voelt wel
dat we niet helemaal tevreden zijn en probeert met wat mooie praatjes de boel goed
te praten, ook belooft ze wat geld terug te storten. Mercedes geeft aan dat ze
dit lekkageprobleem al vaker heeft gehad en ook dat de huurster die om 10 uur
het appartement zal betrekken er geen probleem van zal maken: zij is
theaterartiest en wil alleen maar ergens slapen… We horen haar nog een aantal
keer tegen haar personeel snauwen en katten en zijn eigenlijk blij dat ze dan
gehaast naar haar volgende afspraak vertrekt.
Onze huurauto wordt afgeleverd en gelukkig past alles
(bagage en 5 personen) erin! Op naar de volgende bestemming: San Jose bij
Colon.







Nou, de eerste belevenissen zijn er! Leuk wat van jullie te lezen! Groeten uit NL!
BeantwoordenVerwijderen