Iguazu

In 4 uur rijden we naar Iguazu. De eigenaar van het huisje dat Wim vanuit Quito geboekt had, leek niet er niet op te vertrouwen dat we zouden komen en na een wat geïrriteerd telefoontje van zijn kant, besluiten we om daar dan toch maar niet naar toe te gaan. Lijkt erop dat de meneer dat ook een goed idee vindt. Wim vindt een relatief nieuwe cabanasplek: Maria Belen. De eigenaresse, Juliana, is erg enthousiast als ze hoort dat we Nederlanders zijn. Haar overgrootvader kwam op 18-jarige leeftijd uit Nederland en hoewel de familie al verschillende generaties geen Nederlands meer spreekt, voelen ze zich nog wel Nederlands. Dit is ook terug te zien in de naamkeuze: de zus van Juliana heet Wilhelmina.

Brazilië, Paraguay en Argentinië komen bij Iguazu samen. De landen worden door de rivieren Iguazu en Parana gescheiden. Bij obelisk van Argentinië konden we die van B en P zien liggen. 

Brazilië

Paraquay

De eerste avond gaan Feddie en Wim biefstuk eten in de stad. Ik ben blij als ze weer thuis zijn, de stroom is 3 kwartier uitgevallen en het is enorm gaan waaien. Zo hard dat de dakplaten liggen te klapperen. Alle buren rijden hun auto's weg, bang voor deuken door vallende takken. Wat later begint het te regenen en dit houdt een groot gedeelte van de nacht aan. We gebruiken handdoeken om het water dat via de muur naar beneden komt op te vangen.

In Parque Nacional Iguazu willen we eerst met de trein naar boven, maar teveel mensen hebben hetzelfde idee. Op het treinstation staan groepen kinderen en scholieren te wachten. We worden door een parkwachter aangesproken, hij blijkt een Vlaming te zijn, grappig om dan ineens weer Nederlands te kunnen spreken. Hij adviseert ons om later op de dag met de trein te gaan en eerst een rondje door het park te lopen. Het park is erg mooi en voor buggy’s goed toegankelijk. We zien een aantal watervallen en zijn eigenlijk al erg onder de indruk. 

dos hermanas: 2 zussen

 

Wanneer we ons brood opeten en even rustig op een muurtje zitten, schrikken we als de broodzak ineens op de grond valt. Een coati (soort wasbeer) had ook wel zin in een broodje en even later eet ook een leguaan een hapje mee. Feike is onder de indruk en praat 2 weken later nog steeds over het dier dat ons brood heeft gepakt. Als we verder lopen zien we ineens een toekan!

de broodeter

 

Op het station hoeven we maar even te wachten en kunnen dan bijna als eersten instappen. Feike geniet van de rit en kijkt zijn ogen uit. We zien grote groepen vlinders opvliegen als we langsrijden. 

Na een zonnebrandsmeersessie (de zon brandt flink), lopen we via een lange ijzeren brug naar DE waterval van het park: Garganta del diablo (keel van de duivel). Een erg mooie wandeling met mooie uitzichten over het water, enorme vissen en veel vlinders. De waterval is enorm groot en heel indrukwekkend, kijk zelf maar:

 
 

Feike heeft het grootste deel van de dag zelf gelopen en is nu echt heel moe. Hij valt in de buggy in slaap en maakt de terugrit met de trein niet mee.

Feddie gaat woensdag 17 oktober weer terug naar Nederland en vliegt vanaf Brazilië. We mogen onze huurauto niet over de grens nemen, dus rijdt meneer Van der Kolk (vader van Juliana) ons. Vanaf ons huisje zijn we in 10 minuten in Brazilië. Gelukkig spreken en begrijpen de mensen hier ook Spaans, ons Portugees is helemaal weggezakt. We krijgen allemaal weer wat stempels in ons paspoort. Eerst gaan we naar het vliegveld waar Feddie incheckt en zijn koffer achter kan laten. Alles gaat erg soepel, we hebben nog tijd dus gaan we naar Parque das Aves. Een geweldig mooie plek met enorme kooien waar je soms gewoon tussen de vogels mag lopen!

 

We drinken nog even samen iets en dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan. Samen zwaaien we nog even naar pake en dan is hij weer vertrokken. Wat zijn de eerste weken van de vakantie toch al snel weer voorbij en wat superleuk dat Feddie een stuk meegereisd is!

Wij gaan nog even Duty free shoppen op een stukje niemandsland. Een klein winkelcentrum precies alsof je op een willekeurig vliegveld loopt. Erg rare gewaarwording.

Op de brug kun je de grens precies zien: Brazilië- Argentinië

Argentinië- Brazilië

We besluiten een nacht langer in Iguazu te blijven en laten de laatste dag onze kleren wassen en bezoeken ’s ochtends een ‘mijn’. De gids vertelt dat je aan de lijnen in het gesteente kunt zien waar je moet bikken voor de edelstenen. We gaan de grond niet in, maar lopen over een terrein waar overal in de muren en de grond stukken edelsteen nog vastzitten.

 

’s Middags gaan we naar een bouwwerk aan het eind van onze straat. Het heet Aripuca, naar een traditionele val om vogels te vangen. De bouwers hebben eeuwenoude bomen naar Iguazu gehaald en hier een val in het groot van gemaakt. De jongste boom uit het bouwwerk is 300 en de oudste 800 jaar oud. We doen nog wat boodschappen en bereiden ons voor op de volgende reisdag.