woensdag 16 juni 2010
Toch niet alleen maar aardige mensen….
vrijdag 11 juni 2010
uitbarsting
woensdag 9 juni 2010
Inrichten
zaterdag 5 juni 2010
Casa nueva

Bagage
Wim en ik mochten vanuit Nederland ieder 200kg per luchvracht meenemen en Feike ook nog eens 50kg (maar ik denk dat Feike ruim boven zijn kilo’s zit ;-) De eerste gedachte was: dat is best veel. Na een berekeningetje begon het al wat tegen te vallen, maar uiteindelijk zaten we niet eens aan het maximum.
Naast de vraag wat je dan allemaal mee wilt nemen, komt ook de vraag: hoe gaan we dat meenemen. Uiteindelijk hebben we na een aantal keer speuren op marktplaats een aantal grote hutkoffers gevonden. Het leek ons handiger om een aantal kleinere koffers te hebben, in plaats van een enorme grote kist. Want waar moet je die laten als hij eenmaal bezorgd is?
In de week voor ons vertrek heeft Wim op de terugweg van Brussel de laatste kist gekocht. Er ontbrak een stukje van het plaatwerk aan de buitenkant en moest er nog ander sluitwerk op, dus ook mijn vader is er nog even druk mee geweest. Een Belgisch bedrijf zou voor het vervoer van de bagage zorgen en had geen bezwaar om de spullen op Koninginnedag op te halen. We hadden afgesproken dat ze aan het eind van de ochtend zouden komen. We aten de avond ervoor bij mijn ouders, samen met William en Femke. De dag erna gingen zij op vakantie. Omdat het al de hele week zo’n gevlieg was en we in Enschede toch niet meer veel spullen in huis hadden staan, besloten we in Borculo te blijven slapen. We waren wel al weer vroeg op om naar Enschede te gaan. De laatste koffer moest immers nog worden gepakt voor de Belgen aan het eind van de ochtend op de stoep zouden staan. We wilden dit even rustig doen en goed rondkijken in huis of we dan alles hadden.
Nou ja, alles loopt dan toch weer anders: toen wij voor 9 uur in Enschede aankwamen, stond er al een meneer. Hij was die ochtend om 5 uur uit Luxemburg vertrokken…. Dus eerst maar snel koffie gezet. Dat wilde hij wel, maar hij wilde alleen echt niet even gaan zitten, dat had hij de hele weg al gedaan. Dus bleef hij staan kijken hoe wij met een noodvaart de laatste kist inpakten en alles op slot deden. Niet heel relaxed en we hebben op deze manier ook niet alles meegenomen wat we eigenlijk wilden. (volgens Wim hebben we meer wel mee dan niet…). De sleutels van de koffers gingen met de meneer mee, zodat de douane het zou kunnen controleren en wij konden Koninginnedag gaan vieren aan de Laaresstraat!
Na een week kregen we een mailtje van Ludwine. Ze had een serie sleutels gekregen en vroeg zich af wat ze hier mee mocht doen. Hmm, dus toch niet meegestuurd met de koffers. We waren erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Erg soepel: de koffers waren namelijk al een dag na onze aankomst in Ecuador. Er gaan verhalen dat je je spullen niet meteen kunt ophalen omdat de douane hier eerst een tijdje op past. Zij krijgen hier per dag een bedrag voor. Van te voren hadden we gehoord dat het ongeveer een maand duurt voor je spullen vrijgegeven worden, maar we hebben ook al verhalen gehoord van 2 maanden. Erg blij waren we dus toen we na een week onze reserve-sleutels moesten inleveren voor de controle van de douane en na 3 weken de hutkoffers al bij ons nieuwe huis konden laten bezorgen. De organisatie had uitgevonden dat wanneer je aangaf dat het persoonlijke spullen zijn in plaats van huisraad, de procedure nogal wat sneller kan….
woensdag 26 mei 2010
Pasfoto’s maken
Het foto’s maken zelf is inmiddels geen probleem meer. Feike lacht eens hier naar toe, dan daar en na een foto of 10, zit er altijd wel een goede bij. Maar dan komt het echte werk pas (voor de fotograaf dan). De foto’s worden op de computer binnengehaald en bewerkt. Alle haartjes die uitsteken (bij Feike zijn ze dus zo klaar ;-) worden weggepoetst, het juiste gedeelte van de foto wordt geselecteerd en ik weet niet wat ze allemaal nog meer doen voor uiteindelijk de print gemaakt wordt (maar lang duurt het wel). Door de rare afmeting was het op maat snijden ook nog een hele klus. Maar uiteindelijk stonden we na 45 minuten weer buiten met ieder 8 ieniemienie foto’s. Nu maar hopen dat we de opdracht goed hebben begrepen…..
Weekendje Puluhua, een vulkaankrater...

Afgelopen weekend hadden we een dag extra (niet omdat het 2e pinksterdag was, maar omdat de slag om Pichinga gevierd werd) en vanaf het moment dat we dit wisten, wilden we een paar dagen de stad uit.
Bij verschillende mensen gevraagd wat leuk zou zijn om te doen en zo kwamen we erop om naar een vulkaankrater net buiten Quito te gaan. Vraag was nog even hoe we daar dan zouden komen. In de stad verplaats je je gemakkelijk met taxi’s, maar erbuiten dus ook. Als je dan zo onderweg bent zie je eigenlijk pas hoe de stad er uit ziet en besef je dat deze echt heel erg lang is. De een zegt dat de stad
Inderdaad, de weg het park in was nogal uitgesleten en omdat de chauffeur de onderkant van zijn auto wilde behouden, ging hij niet verder. Hij zette ons af bij een tankstation waar we de eigenaar van de hostal belden, 40 minuutjes wachten en we werden opgehaald. Dus even lekker in de schaduw gezeten, wat drinken gekocht bij het winkeltje en naar mensen gekeken die daar stopten.
Het was echt een supermooie rit. We begonnen op de rand en konden op een gegeven moment bijna de hele krater overzien. Toen we net een half uur in de hostel waren, kwamen er wolken en binnen een half uur kon je geen
We hadden een mooie kamer met uitzicht op de vallei en bergen, door de schuifbare glaswand vanuit het bed perfect te zien. De eigenaar vroeg bij binnenkomst hoe laat we in de Jacuzzi wilden. 2 uurtjes later zaten we dus met zijn 3-en in de tuin in het heerlijk warme water. Met uitzicht op de tuin en de kolibries die af en aan vlogen.
De eerste avond zaten we bij de niet zo spraakzame eigenaar en een Amerikaan aan tafel. De Amerikaan was bezig met het opzetten van een boerderij. We kregen de indruk dat het allemaal niet zo snel ging, hij woonde al een hele tijd in het hostel en er stond nog geen steen van zijn nog te bouwen woning. Al met al was het zwaar gesprekjes voeren, niet heel erg gezellig, maar het eten was erg lekker. Allemaal producten van de hostal en omgeving.
In onze kamer werd later de kachel aangestoken en Feike viel lekker in slaap, kijkend naar de vlammetjes achter het glas.
Zondag hebben we in de omgeving gewandeld, eerst een rondje met de kinderwagen, over de meer begaanbare wegen en na de lekkere lunch met verse sapjes is Wim nog op stap geweest met Feike in de rugzak.
Maandag na een relaxte morgen (wakker worden, het gordijn openschuiven en dan weer lekker in bed genieten van het uitzicht op de vallei) alles weer in de auto geladen. We werden nu helemaal teruggebracht door mensen van het hostel. Feike leek niet helemaal tevreden en zat te draaien en mieren op schoot. Halverwege kwam alles wat hij de laatste uren gegeten en gedronken had er weer uit, daarna kon hij lekker slapen, en ik kwam grotendeels opgedroogd weer thuis… J









