vrijdag 19 augustus 2011

Een nieuwe auto in Ecuador….


We wisten al voor we in Ecuador arriveerden, dat we hier graag een auto zouden willen hebben. Met name voor de weekenden en de vakanties. Dat het een goede en betrouwbare auto moest zijn, was ook wel duidelijk. In Mozambique hebben we zoveel stil gestaan en geïmproviseerd (met plakband en ijzerdraad) dat we daar nu geen zin meer in hadden.
We konden gebruik maken van een speciale regeling waarbij we een nieuwe auto mochten importeren zonder hierover belasting te hoeven betalen. Dit leek ons wel een kans.
We kozen voor het gemak eenzelfde auto als vvob aangeschaft had, zodat de regelzaken al een keer uitgezocht waren. Ook kozen we een auto die al in het land was (maar nog niet door de douane) en dus niet verscheept hoefde te worden. Zo zouden we de auto lekker snel hebben, dachten we…

Wachten duurt altijd lang... Eerst moesten er documenten verzameld worden, er was iets mis met ons visum en geld moest vanuit Nederland worden overgemaakt. Maar na 2 maanden was het zover: de douane ging akkoord en de auto werd opgehaald uit Guyaquil (havenstad) en naar Quito gebracht. Nadat de auto nog even helemaal nagekeken was en er een hunter (GPS tracker) geplaatst was, mochten we de auto ophalen. Na een aantal dagen en wat geregel was ook de verzekering rond: we mochten rijden. De auto moest nog wel worden geregistreerd zodat we ook nummerborden zouden hebben, maar daar hadden we officieel 3 maanden de tijd voor om dat te regelen. Lijkt genoeg toch? In plaats van de nummerborden reden we rond met platen waar het merk op stond.

VVOB had voor de registratie van de auto van het kantoor iemand ingehuurd om dit te regelen, dat leek ons ook een goed plan. Zes maanden later reden we echter nog steeds zonder nummerplaten. Na heel veel telefoontjes en zelfs een bezoekje aan zijn huis, blijkt de man verdwenen. Collega’s van Wim hebben het registratietraject toen verder opgepakt.

Toen Wim een aantal maanden geleden voor een week in Colombia was, voor werk, moesten er ineens nummers en papieren geleverd worden. Collega Milton kwam tussen de middag naar Conocoto gereden. Hij moest de nummers van het motorblok en het chassis hebben. Die staan op papier, maar dat is niet genoeg voor de politie. Je moet een afdruk hebben van de in de auto gegraveerde nummers. Dus wij op zoek onder de motorkap. Het nummer van het motorblok was zo gevonden, toen die van het chassis nog. In de auto van het werk staat die onder een van de matten in de cabine, maar onze vloerbedekking ligt daar vast. We hebben nog even geprobeerd deze los te trekken, maar dit leek niet de goede plek. Na nog eens onder de motorkap gekeken te hebben, eerst maar naar kantoor gebeld. Het nummer moest volgens Miryan echt ergens staan, dus de zoektocht ging door. Na een kwartier belde Miryan, ze had contact gehad met de garage en kon vertellen waar de we moesten kijken. Inderdaad, het nummer hadden we nu, maar om een afdruk te maken moesten er allerlei onderdelen losgeschroefd en uit elkaar getrokken worden. Milton had al het benodigde materiaal bij zich: met een carbonpapiertje wreef hij over het ingegraveerde nummer, plakte er een plakbandje overheen dat hij er vervolgens er weer aftrok dit op schilderstape plakte, welke hij dan weer op een vel papier plakte. Dit proces herhaalde zich 3 keer per nummer en ik mocht assisteren met het afknippen van het plakband en het uit elkaar duwen van een aantal auto onderdelen zodat Milton er bij kon.

Na een kop thee en een stuk taart, ging Milton met een stapel papier en alle plakbandjes, weer naar Quito. Hij was er van overtuigd dat alles nu snel geregeld zou zijn. Ik twijfelde… Drie weken later is er dan plotseling goed nieuws, de auto is geregistreerd en heeft een nummer! Vanaf toen reden we rond met een a-4tje op de achterruit waarop HET nummer stond. Dit was (even) het alternatief voor een nummerbord. Nu we zelf zo bezig zijn met dit hele proces, vallen de andere auto’s zonder nummerborden ook steeds meer op. Het lijkt wel of een derde van de auto’s nieuw zijn en nog geen nummerplaten heeft! 


Op een vrije dag in juni krijgt Wim een mailtje van Miryan: de nummerplaten zijn op het kantoor. We kunnen het bijna niet geloven, maar ze zijn er echt: mooi blauw met zwarte cijfers en letters.


Hoe lang het hier duurt om een auto aan te schaffen en alle officiële zaken te regelen? Een jaartje maar!

donderdag 18 augustus 2011

Vakantie aan zee

Collega en vriendin Evelien vertelde dat ze een vakantie aan de kust gepland had met haar gezin en dat wanneer we zin hadden we wel samen konden gaan. Dat gedeelte van het land kenden we nog niet en het leek ons leuk om een deel van de vakantie samen te vieren. Vorige week zaterdag hebben we dus de auto volgeladen (hoe krijgen mensen met een kleine auto alles mee?) en zijn in zuid-westelijke richting gereden. De weg was prima en de kinderen hielden het ook goed vol op de achterbank. We hebben de eerste nacht in Bahia de Caraquez geslapen. De temperatuur was onderweg al aardig opgelopen en aan de kust was het aangenaam door het briesje. In een oud spaans-koloniaal hotel vonden we een kamer voor een redelijke prijs. Na een cocktail en vers sap zijn we met zijn allen naar het strand gegaan. Plan was om even pootje te baden en een strandwandelingetje te maken. Feike was echter al snel helemaal doorweekt en van lopen is het niet gekomen, Feike vond het water en de golven te leuk...

Zondag zijn we doorgereden naar Curia, een klein dorp vlakbij het surfparadijs Manabita. Daar hadden we een vakantiehuis gehuurd. Het was een supermooi huis op 5 minuten lopen van de zee en we konden vanuit onze slaapkamer de zee zien.



Hier hebben we een paar heerlijk ontspannen dagen gehad. Het weer was eigenlijk perfect voor ons: niet te warm en veel bewolking ;-). We zijn een aantal keer naar het dorp geweest, dat is echt een wereldje op zich. Alle backpackers en surfers leken zich hier verzameld te hebben. Leuke was dat er daardoor veel leuke betaalbare restaurantjes, cafés en hostals waren. Er heerste een ontspannen vakantie sfeer. Wim heeft een ochtend surfles gehad, had hij de dagen erna ook nog plezier van: spierpijn en schaafwondjes. De les begon met wat theorie en daarna samen met de docent de zee in. Wim heeft geleerd om op de plank te staan en heeft een aantal echte golven gepakt! Ondertussen zwommen de walvissen op nog geen 200 meter afstand langs. Erg bijzonder!

Feike kon zich in en om het huisje goed vermaken, maar de zee en het strand waren toch wel favoriet. Zonder angst liep hij het water in en wat een plezier als de golven over hem heen spoelden.


Donderdag zijn we doorgereden naar Mandala in Puerto Lopez. Hier waren Evelien, Marc en de kinderen ook. De hosteria is echt supermooi en leuk. Het lijkt een grote tuin met heel veel planten en bloemen waar verschillende kamers gebouwd zijn. Ook is er een mooi en goed restaurantje bij waar we die dagen het ontbijt en avondeten gegeten hebben. Feike vermaakte zich goed met de andere kinderen en gelukkig is de hosteria erg kindvriendelijk (het leukst is het om achter elkaar aan te rennen door het restaurant en over het terras). We zijn een ochtend naar Agua Blanca geweest. Hier was een archeologische plek van een oude indianenstam en een stinkende modderbron. Je kon in die bron zwemmen en je insmeren met de modder. Dit zou goed zijn voor de huid.


Zaterdag hebben we het lekker rustig aangedaan. We zijn het dorp ingelopen en hebben bij een lokaal strandtentje vers sap gedronken. Met de lokale taxi (motor met een zitje achterop) zijn we weer teruggereden. Terwijl Feike en Janna lagen te slapen, hebben wij onze boeken uitgelezen en wild gespot in de tuin:


Zondag hebben we na het ontbijt de auto weer ingepakt en zijn we naar huis gereden. Het was een lange rit waarin Feike 3 keer moest overgeven door de vele bochten en gaten in de weg. Gelukkig had hij er niet al te veel last van en als hij weer droog naast de auto stond had hij al weer praatjes.
Het was een superleuke vakantie, maar wat is het toch fijn om na zo’n rit onder je eigen douche te kunnen stappen!

donderdag 21 juli 2011

Weer thuis

Een week geleden zijn we weer thuis gekomen in Conocoto. Nog maar zo kort hier, maar Nederland lijkt al weer ver weg en lang geleden. Dat ver klopt natuurlijk wel: we zijn 15 uur onderweg geweest en hebben in het vliegtuig de nodige kilometers gemaakt. Zowel Feike als Janna hebben zich goed gehouden tijdens de reis en hebben lekker veel geslapen.


Het was fijn om in Quito het toestel te kunnen verlaten. Na de douane en het verzamelen van al onze tassen en koffers was de volgende uitdaging om alles in een taxi te krijgen. Volgens de taxichauffeur met een stationwagen zou alles wel in zijn auto passen. Ik twijfelde nog, maar inderdaad, 7 koffers, 2 trolleys, 2 rugzakken, 2 kinderen en in totaal 3 volwassenen: alles paste in de auto en ik denk dat alleen de chauffeur wat krap zat…. De uitlaatgassen sloegen ons meteen op de keel, maar voor de rest was het erg leuk om weer even in Quito rond te rijden.

Thuis in Conocoto wachtte ons een warm welkom. Het huis was schoon, de koelkast gevuld, er stonden bloemen op tafel en bij de buren konden we zo aan de koffietafel schuiven. Helaas zijn de cavia’s doodgegaan, maar het goede dierennieuws was dat de kippen zijn begonnen met het leggen van eieren. Ze zijn in de afgelopen weken enorm gegroeid, de haan kan nu echt kukelen. Dat doet hij dan ook vol overgave vanaf 4 uur. Verder oefent hij ook gedurende de dag zijn kunsten…. Naast dat we nu onze eigen verse bio-eitjes hebben om te eten, leggen we eieren opzij om over een tijdje uit te laten broeden. Eens kijken of dat gaat lukken!


Met ons en de kinderen gaat het goed. Janna heeft geregeld last van krampjes maar laat zich meestal wel troosten op de arm of in de kinderwagen. Haar wereld wordt al wat groter en ze lijkt met volle aandacht haar nieuwe omgeving in zich op te nemen wanneer ze in de kinderwagen over het terrein gaat. Feike heeft de waterpokken meegenomen vanuit Nederland. Zijn gezichtje en lichaam zaten best vol pokken en hoewel hij er niet heel veel last van had, heeft hij toch een dag niet op zijn loopkoe kunnen zitten van de pijn aan zijn billen. Nu drogen de plekjes mooi op, slaapt Feike weer rustig en vermaakt hij niet alleen ons, maar ook alle andere mensen die hem de laatste weken gemist hebben.

We hebben ook al weer wat gezellige dingen gedaan: de collega’s van Wim zijn geweest om kennis te maken met Janna (dit eindigde met het dansen op K3 in de huiskamer) en met het deel van onze vrienden die nu niet op vakantie naar Europa zijn hebben we zondag in onze tuin gebarbecued: we zijn weer thuis ;-)

Us mem... (Ungenêslik sterk)

sla de kassa skjin
set it spul mar binnen
de bel kin derôf
Mem heart ‘m net mear

doch de ljochten út
en de doarren ticht
de flagge derôf
Geartsje is er net mear

zondag 17 juli 2011

Janna is geboren!

Op 9 juni is Janna in Winterswijk geboren. Ondertussen zijn we weer terug in Conocoto en Janna en haar grote broer maken het goed... Hieronder het geboortekaartje.


 En nog wat foto's van de afgelopen tijd...








dinsdag 22 maart 2011

Carnaval

Het eerste weekend van maart was het hier ook carnaval. Omdat maandag en dinsdag vrije dagen waren, was het een mooie gelegenheid om er weer eens op uit te trekken. Samen met 2 collega’s van Wim en hun partners/kinderen zijn we op zaterdag vertrokken. Lekker vroeg (6 uur) want de voorspellingen waren dat veel mensen Quito zouden gaan verlaten.
Het bleek een goede beslissing, we zijn zonder files naar Patate gereden. Hier waren we een paar weken geleden ook al met Anton en Jose. Patate is een klein dorp dat wat lager ligt en een zacht klimaat heeft. Terwijl de mensen in Quito met paraplus tegen de regen over straat gingen, trokken wij bij aankomst snel wat luchtiger kleding aan! We hadden een beetje een Duits/Oostenrijks gevoel daar: bergen, vakwerkhuisjes en een wijngaard.



‘s Middags lekker gezwommen, naar het dorp voor een ijsje en voor het eten een fles lekkere bubbelwijn die onze medereizigers hadden geregeld om onze verjaardagen (alvast) te vieren. Erg leuk allemaal.

Zondag zijn we naar Rio Verde gegaan. We waren nog maar even onderweg toen we met een enorme knal ineens een enorme lading water op de vooruit kregen. Een beetje beduusd en erg geschrokken (Jolanda) reden we verder. We reden al snel de file in, dus toen onze voorganger keerde voor een alternatieve route, zijn we hem gevolgd. Deze route was ook  nog eens erg mooi. Onze voorganger reed een pick-up vol passagiers. We vroegen ons heel even af waarom ze opeens onder een stuk landplastic gingen zitten, maar dat werd al snel duidelijk: We kwamen langs verschillende kleine dorpjes waar kinderen maar ook volwassenen zich op strategische plekken hadden opgesteld. Als er dan een (open) auto langskwam, gooiden ze met water, soms een emmer vol!



Zo wordt carnaval hier dus gevierd: door elkaar, en vooral ook vreemden, nat te gooien. Ook worden er busjes schuim verkocht waar vooral de kinderen mee spuiten. Ziet er erg grappig uit en droogt gewoon weer op. Feike kon er dit jaar nog niet zoveel mee, maar als hij volgend jaar weet hoe zo’n spuitbus werkt…..

Boven Banos hebben we in ons favoriete Cafe del Cielo met uitzicht over Banos geluncht. Een mooi plekje met lekker eten en vriendelijk personeel. Via een weg met een aantal tunnels kwamen we in Rio Verde waar we een erg leuk hostal hadden geboekt. De kinderen hebben zich goed vermaakt met de pratende papagaaien, muziekinstrumenten en natuurlijk het zwembad. Maandag zijn we met zijn allen naar een grote waterval gelopen. Die was echt imposant, met veel geweld knalde het water de diepte in. Ook wij bleken een bezienswaardigheid: De jongetjes in de rugzakken op de ruggen van hun vaders zijn erg vaak gefotografeerd.

In het hostal werden de cajons opgestookt: een soort privé-stoombad dat doet denken aan Donald Duck-verhaaltjes). Ik ben er uiteindelijk toch niet ingegaan, ze raadden het af tijdens de zwangerschap. Zo voel je je als je erin zit ;-)



Stijn heeft die avond heerlijk pannenkoeken gebakken en had echte Belgische siroop (peren/appelstroop) bij zich. Feike lustte die ook wel ;-)



Dinsdag na het ontbijt (met pannenkoeken...) de auto’s weer ingepakt en via een andere route naar huis gereden. We dachten dat dit wat rustiger zou zijn en hebben gelukkig geen files gehad. Wel erg mooie uitzichten en een heel andere natuur dan op de heenweg. 

woensdag 9 maart 2011

Weer een jaartje erbij

Afgelopen donderdag was het al weer zover: mijn verjaardag. Terwijl we het eerste verjaardagtelefoontje beantwoorden, werd er om 7.15 ook al aan de deur geklopt. Mireya kwam me niet alleen feliciteren, maar ook meteen op Feike passen… Wim had een verassingsprogramma bedacht! Ik heb snel mijn spullen voor de dag gepakt en een half uur later zaten we samen in de auto op weg naar Quito. Eerst hebben we heerlijk uitgebreid ontbeten in Hotel Quito, met een geweldig uitzicht op de vallei. Daar nog even wat rondgelopen en toen de auto gedropt op kantoor.
Met de metrobus (mensen staan al voor me op nu) naar de oude stad gegaan. Ik ben daar nog erg weinig geweest dus extra leuk om ‘onze stad’ nu wat verder te verkennen. Op Plaza Grande was ook op deze doordeweekse dag nog best wat bedrijvigheid: schoenenpoetsers, oude mannetjes, wat toeristen en natuurlijk politie.
Voor het presidentieel paleis was het rustig en toen we vroegen of we het paleis konden bezoeken bleek dit te kunnen. Het detectiepoortje werd op initiatief van de beveiliging uitgezet zodat ik zonder dat ik straling zou krijgen door kon lopen. Onze identiteitskaarten werden ingenomen en na een fotosessie kon de rondleiding beginnen. Bijzonder om de zalen te zien waar (een deel van) de beslissingen van het land worden genomen. Ook de zaal met presidentsfoto’s was erg indrukwekkend. Omdat ook de regeringsperiodes erbij geschreven stonden, kon je goed zien hoeveel wisselingen er geweest zijn door de jaren heen.

We kregen de gemaakte foto ook nog mee:


We zijn nog in de grote gouden kerk geweest en na een korte lunch in het museum van Quito was het al weer tijd om terug te gaan. Wim had een afspraak op het ministerie en ik een vergadering op school. Met mijn klasje heb ik zelfgebakken appeltaart met slagroom gegeten. De meesten vonden het lekker ;-)

’s Avonds opeens ook nog best wat spontane aanloop van de buren. Samen met al de kaarten, telefoontjes en sms-jes gedurende de dag was het een onverwachte echte verjaardag! Dank jullie wel allemaal!