vrijdag 16 juli 2010

Pakje halen...

Feike heeft de afgelopen weken verschillende pakjes gekregen. De meesten werden gewoon bij de portier afgegeven, maar bij een aantal moesten wij eerst iets doen. Dat varieerde van een dollar betalen aan de bezorger tot afhalen. Met name dat laatste is een tijdsinvestering.

De portier gaf me gister een brief waarin stond dat Feike met twee kopieën van zijn identiteitsbewijs naar het postkantoor moest komen. Eerst aan een aantal mensen gevraagd in welke wijk ik dat adres kon vinden en er toen met Feike in de taxi naartoe.

In het postkantoor trok ik een nummer en na 20 minuten wachten (achter Feike aanlopen die met de buggy aan de haal ging) vertelde de meneer aan het loket dat ik een bewijs moest laten zien dat ik zijn Feikes moeder ben, anders kon hij me niet helpen…

De dag erna dus weer naar het postkantoor, dit keer zonder Feike maar met een stapel papier: kopieën paspoorten, en een nationaal en internationaal geboortebewijs van Feike. Weer nummertje getrokken: 77 en de teller stond op 63. Eerst buiten maar iets gedronken. Toen ik aan de beurt was dacht een mevrouw dat ik voorkroop: haar maar even uitgelegd dat ze hier met nummertjes werken ;-) Na het betalen van een dollar (waarvoor?) mocht ik weer plaatsnemen in de wachtruimte. Het groeiende stapeltje documenten waren aan elkaar geniet en naar een ander kantoortje gebracht. Ik moest nu op een ander bord letten en dit zag er iets minder hoopvol uit. Mijn nummer bleef 77 en de teller stond op 54….

Toen ik een uur later aan de beurt was en een kamertje binnenmocht vroeg de beambte of ik uit Nederland kwam. Even een voetbalpraatje en toen ging hij op zoek naar het pakje. Hij noemde een getal en keek naar alle poststukken die genummerd (maar niet op volgorde) op de grond stonden. Ik wilde het gevonden pakje al aannemen, maar dat was niet de bedoeling. Eerst naar de man van de douane, weer een voetbalpraatje. De man vroeg van wie het pakje kwam en of ik kon vertalen wat er in zat (er stond "toys"). Dus weer een papier extra voor mijn stapel en ik mocht weer plaatsnemen.

Een tijdje later werd ik naar het bureau geroepen. Een man voerde van alles en nog wat op de computer in en zag dat ik uit Nederland kwam (voetbalpraatje), vroeg voor de zekerheid nog even of ik de moeder van Feike was en zei toen dat ik met mijn papieren naar de bankbalie moest om te betalen. Dit keer kostte het me $ 0.83. Met bewijs van betalen terug naar de man in het kamertje. Hij herschikte de papieren en gaf me het inmiddels geslonken stapeltje terug zodat ik het pakje af kon halen. Moest eerst nog wel even mijn paspoortnummer in een groot boek schrijven en mijn handtekening zetten. Twee uur later zat ik in de taxi met het pakje!

Ondertussen hebben we het uitgepakt: het is een geweldig mooie auto en Feike is er erg blij mee…

Feike zegt: dankjewel...

Feike was voor het eerst jarig en kreeg kaartjes, cadeaus, smsjes en mailtjes... Namens hem bedankt! :-)

woensdag 16 juni 2010

Toch niet alleen maar aardige mensen….

Twee weken geleden ben ik met Feike in de wandelwagen naar een park wat verderop gelopen. Het was een beetje miezerig, maar ik wilde er toch even uit. Dus allebei een jas aan en de kap wat verder over de wagen getrokken.  Na een rondje door het park wilde ik op de terugweg nog even langs een warenhuis voor wat dingen voor het huis. Een nette mevrouw tikte me op de rug, mijn jas was vies. Ik zei dat het niet erg was en liep door. Even later kwam ze weer, ze had nu servetjes en zei dat het echt heel erg vies was. Toen toch even gestopt en mijn jas uitgetrokken en inderdaad ik wist niet wat ik zag, wat een vieze derrie! Ik wilde mijn tas onderuit de wagen pakken omdat daar natuurlijk altijd handige doekjes zitten om Feike mee te poetsen en 1 seconde denk ik: heb ik mijn tas thuis gelaten? Shit, dat hebben ze wel heel erg handig, snel en uitgekiend gedaan (een paar seconden is echt genoeg!). Ze waren natuurlijk ook in geen velden of wegen meer te bekennen. Men, wat baalde ik dat ik erin getrapt was! Een andere mevrouw vroeg wat er was, ik zei dat mijn tas gestolen was en haar reactie was: ja je moet ook uitkijken hier. Hmm, zou zij ook in het complot zitten? Vanaf dat moment was iedereen verdacht!

Ik heb de te ranzige jas in de wagen gemikt en ben eerst naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Pas later thuis zag ik dat ook mijn hele broek aan de achterkant onderzat, misschien heb ik een 2e lading gekregen omdat ik de 1e keer niet reageerde? En wat Feike deed? Nou die lag heerlijk te slapen in zijn wagentje en heeft van alles niets meegekregen....

Bij het politiebureau moest ik lang wachten, maar toen hebben ze een formulier voor me ingevuld. Ik vertelde dat ik ook mijn portemonnee met geld kwijt was. Even later moest ik 2 kopieën laten maken van het formulier,  vragen ze daar 10 cent voor!! Gelukkig had ik nog wat kleingeld in mijn broekzak ;-)

Toen Wim die avond thuiskwam van het werk had hij verhalen van lokale mensen en buitenlanders over hoe zij bestolen zijn en welke trucjes er gebruikt worden. Troost misschien een beetje, maar een naar/raar gevoel hou je er wel aan over. En nu? Na de eerste schrik staan wij nu weer op scherp…..

vrijdag 11 juni 2010

uitbarsting



Ijsland doet zijn best, maar Zuid Amerika kan er ook wat van. Op 2 uurtjes van Quito is de Tungurahua actief. Een zoon van een collega van mij maakte vorige week deze foto"s.
Ga voor meer foto's van hem naar: http://www.flickr.com/photos/sebastiancrespo

woensdag 9 juni 2010

Inrichten

Het huis was leeg, dus zijn we eerst maar eens naar een aantal winkels gegaan. Wim had de auto mee van het werk. Eigenlijk mag je nog niet met deze auto rijden omdat er geen kenteken op zit, maar de mensen van kantoor hadden een mooie brief met stempel gemaakt voor wanneer de politie ons aan zou houden. Dit is gelukkig niet gebeurd, want we weten niet hoeveel waarde zo’n papiertje eigenlijk heeft…. Wel zagen we in dat weekend dat er meer auto’s zonder kenteken rijden…

De keuken is inmiddels aardig ingericht, we kunnen koken en dit dan met bestek van borden eten, maar de huiskamer is echter nog steeds best leeg. We hebben van buren die binnenkort vertrekken naar België hun eethoek overgenomen. Ze gaan echter pas de 20e, dus dat duurt nog even. We hebben intussen wel een tuinsetje met van die ***klapstoeltjes, maar goed, het is al fijn dat we kunnen zitten natuurlijk. Ook hebben we op de kisten matjes gelegd als bank. Voor Feike hebben we een box overgenomen die we in een andere vorm tegen de muur hebben gezet zodat Feike nu een lekkere ruime plek heeft. Van een ander Belgisch stel nemen we de kinderkamer en fiets(!) over. Beetje bij beetje raken we zo ingericht.

We zijn het weekend ook op bankenjacht geweest, maar dat valt nog niet zo mee. We willen hier namelijk geen $3000 voor betalen. De goedkopere setjes zijn zo hard, recht, klein (en lelijk) dat we besloten hebben nog even verder te zoeken... We hebben ondertussen een adres gekregen waar ze voor een normale prijs banken voor je maken. Daar gaan we dit weekend naar toe. Waarschijnlijk duurt het dan nog ongeveer 3 weken voor we ze hebben.

In het huis zit een openhaard en via de portier kwam er een mannetje brandhout verkopen. In eerste instantie wilde hij voor minstens $50 hout brengen, maar dat leek me wat veel. Eerst maar voor de helft. De volgende ochtend stond hij met zijn vrouw en het hout weer op de stoep. Het hout is in kleine pakketjes samengebonden. Met een handig stapelsysteem laadde de vrouw de pakketjes op de rug van de man en zonder het verder vast te binden of zo liep hij tot zijn nek beladen met het hout naar onze garage. Als we dit weekend dan ook een spatscherm hebben voor de haard, kunnen we lekker stoken ;-)

zaterdag 5 juni 2010

Casa nueva


Vorig weekend was het dan zover: we kregen
de sleutel van ons nieuwe huis! Om 9 uur hadden we de afspraak met onze huisbaas. Het is wat oudere man die de zaken waarneemt voor zijn zoon die momenteel in Italië woont. Het huurcontract is voor een jaar, maar pa wist te vertellen dat zijn zoon waarschijnlijk gaat verhuizen naar Washington (werkt voor de Wereldbank) en zijn huis de komende tijd dus niet nodig zal hebben. Samen even het hele huis doorgelopen en hoewel we afgesproken hadden het zonder meubels te huren (daar vroegen ze, volgens ons, te veel geld voor), lijkt het nu toch wel heel erg leeg….

Ons huis heeft net een andere indeling dan de buurhuizen, de eigenares is nml architect en heeft haar eigen ideetjes uitgevoerd. Zo zijn er ook wat niet alledaagse elementen in dit huis te vinden zoals een gordijntje op de wc tussen de pot en de wastafel (?!), veel ingebouwde (inloop)kasten in plaats van een extra slaapkamer en een glazen douchewand en geen standaard gordijnen. De geïmporteerde Japanse rijstpapieren-schuifdeuren hebben we maar weg laten halen, de kans dat deze van dichterbij onderzocht gaan worden (met vieze handjes en/of iets scherps) leek ons te groot…

We hebben een ruime keuken met een mooi hoog aanrecht (onze hulp heeft een opstapje nodig om het servies in de keukenkastjes te zetten), een soort eetkamer met een enorm dakraam wat zorgt voor lekker veel licht en een ruime woonkamer met uitzicht op de vallei.



























Onze slaapkamer is boven de woonkamer, dus ook vanuit ons bed kunnen we de groene vallei zien, erg mooi. Feike krijgt zijn eigen kamer en heeft een badkamer met bad, wij een met een douche (zo’n mega stort-douche, alleen zit er niet veel druk op het water en hebben wij de truc van langer dan 3 minuten achter elkaar met warm water douchen nog niet ontdekt). En wat de nichtjes van de huisbaas erg mooi vonden: een echte inloopkast voor de kleren. In één van de kasten hing de draaicarrousel voor stropdassen er wat zielig bij. Die heb ik weer gemaakt en al Wims stropdassen eraan gehangen (z’n riem ook maar, anders leek t zo leeg :-). Nu kan hij ’s ochtends op de knop drukken en dat ding laten draaien tot de goede vooraan hangt ;-)
Kasten en wc’s (4!) dus in overvloed. De tuin die wordt onderhouden delen we met de 12 buurhuizen en de flat met appartementen die ook op het terrein staat. Er is een klein speeltuintje, een grote trampoline en een voetbalveldje. Er zijn hier veel kinderen in de leeftijd van 0 tot 10. Veel leven buiten dus en Feike vindt het leuk om bij de andere kleine kindjes te zijn.
Erg veilig is het hier ook: niemand komt ongezien het terrein op, je moet eerst langs een portier die in een soort loge zit (kom je dus niet zo bij), hij kan de poorten voor onszelf en bezoek openen.




















Bagage

Wim en ik mochten vanuit Nederland ieder 200kg per luchvracht meenemen en Feike ook nog eens 50kg (maar ik denk dat Feike ruim boven zijn kilo’s zit ;-) De eerste gedachte was: dat is best veel. Na een berekeningetje begon het al wat tegen te vallen, maar uiteindelijk zaten we niet eens aan het maximum.

Naast de vraag wat je dan allemaal mee wilt nemen, komt ook de vraag: hoe gaan we dat meenemen. Uiteindelijk hebben we na een aantal keer speuren op marktplaats een aantal grote hutkoffers gevonden. Het leek ons handiger om een aantal kleinere koffers te hebben, in plaats van een enorme grote kist. Want waar moet je die laten als hij eenmaal bezorgd is?

In de week voor ons vertrek heeft Wim op de terugweg van Brussel de laatste kist gekocht. Er ontbrak een stukje van het plaatwerk aan de buitenkant en moest er nog ander sluitwerk op, dus ook mijn vader is er nog even druk mee geweest. Een Belgisch bedrijf zou voor het vervoer van de bagage zorgen en had geen bezwaar om de spullen op Koninginnedag op te halen. We hadden afgesproken dat ze aan het eind van de ochtend zouden komen. We aten de avond ervoor bij mijn ouders, samen met William en Femke. De dag erna gingen zij op vakantie. Omdat het al de hele week zo’n gevlieg was en we in Enschede toch niet meer veel spullen in huis hadden staan, besloten we in Borculo te blijven slapen. We waren wel al weer vroeg op om naar Enschede te gaan. De laatste koffer moest immers nog worden gepakt voor de Belgen aan het eind van de ochtend op de stoep zouden staan. We wilden dit even rustig doen en goed rondkijken in huis of we dan alles hadden.

Nou ja, alles loopt dan toch weer anders: toen wij voor 9 uur in Enschede aankwamen, stond er al een meneer. Hij was die ochtend om 5 uur uit Luxemburg vertrokken…. Dus eerst maar snel koffie gezet. Dat wilde hij wel, maar hij wilde alleen echt niet even gaan zitten, dat had hij de hele weg al gedaan. Dus bleef hij staan kijken hoe wij met een noodvaart de laatste kist inpakten en alles op slot deden. Niet heel relaxed en we hebben op deze manier ook niet alles meegenomen wat we eigenlijk wilden. (volgens Wim hebben we meer wel mee dan niet…). De sleutels van de koffers gingen met de meneer mee, zodat de douane het zou kunnen controleren en wij konden Koninginnedag gaan vieren aan de Laaresstraat!

Na een week kregen we een mailtje van Ludwine. Ze had een serie sleutels gekregen en vroeg zich af wat ze hier mee mocht doen. Hmm, dus toch niet meegestuurd met de koffers. We waren erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Erg soepel: de koffers waren namelijk al een dag na onze aankomst in Ecuador. Er gaan verhalen dat je je spullen niet meteen kunt ophalen omdat de douane hier eerst een tijdje op past. Zij krijgen hier per dag een bedrag voor. Van te voren hadden we gehoord dat het ongeveer een maand duurt voor je spullen vrijgegeven worden, maar we hebben ook al verhalen gehoord van 2 maanden. Erg blij waren we dus toen we na een week onze reserve-sleutels moesten inleveren voor de controle van de douane en na 3 weken de hutkoffers al bij ons nieuwe huis konden laten bezorgen. De organisatie had uitgevonden dat wanneer je aangaf dat het persoonlijke spullen zijn in plaats van huisraad, de procedure nogal wat sneller kan….