dinsdag 3 augustus 2010

Gele straten

Quito is geel van de taxi’s. Natuurlijk, er zijn ook de bussen die indrukwekkende donkere wolken uitstoten. Er zijn veel 4WDs en natuurlijk personenwagens, veel van Chevrolet omdat die in Ecuador gemaakt worden en daardoor veel goedkoper zijn. Maar dus ook veel geel. 

Ik neem ’s ochtends een taxi om op mijn werk te komen. Het is ongeveer 15 minuten met de taxi. Het duurt ongeveer 1 a 2 minuten om een vrije taxi te vinden en dan kruipen (voor de lichten) en vliegen (waar het kan gaan we 80) we door Quito. Duur is het niet, ongeveer 2 USD van deur tot deur.

Omdat we wachten op onze auto nemen we ook soms een taxi om in het weekend buiten Quito ergens te komen. Vorig weekend gingen we naar Mindo en de taxichauffeur die me die vrijdag thuis had gebracht had een goeie prijs: 50 USD. De dikke 2 uur durende rit biedt natuurlijk de mogelijkheid om wat meer te weten te komen over de taxi’s van Quito. Er zijn ongeveer 9000 officiële taxi’s met licentie. Die licentie kost 2000 dollar voor 5 jaar, vernieuwen is een stuk goedkoper (ik geloof 100 dollar per jaar). Voor veel mensen natuurlijk een dure investering, vandaar dat er ook illegale taxi’s rondrijden. Heel streng wordt dat volgens mij niet aangepakt, het schijnen er nog ongeveer 4000 te zijn.

donderdag 29 juli 2010

Weekendje Mindo

Afgelopen zaterdag werden we door taxichauffeur Wilson opgehaald om naar Mindo te gaan. Dit is een klein dorpje dat 2 uur rijden van Quito ligt. Het dorpje ligt wat lager (slechts op 2400 meter) en ook nog eens in een nevelbos waardoor het aangenaam warmer is dan in Quito. Dus hebben we iedere dag heerlijk gezwommen in het (onverwarmde) zwembad en daarna weer opgewarmd in het bubbelbad. Vooral Feike vond het een feest!
Mindo is o.a. bekend door de vele vlinders, die vlogen dan ook overal rond, de een nog mooier dan de ander. Ook hebben we de grootste rups (en ook de vlinders) in de streek gezien in een soort ‘vlinderboerderij’.

Even buiten het dorp is een plek waar met het planten van bepaalde bomen en struiken een paradijsje voor kolibries is gecreëerd. De eigenaresse vertelde dat er wel 10 verschillende soorten kolibries op afkomen. Leuk is dat de vogeltjes niet bang zijn en je er best dichtbij kunt komen. We konden dus letterlijk horen waarom ze hummingbirds heten!
Maandagmorgen hebben we nog even een rondje door het dorp gedaan. Eerst bij een mooi hostal een echte lekkere koffie gedronken en daarna het aquarium opgezocht. We hadden hier al veel reclame voor gezien en waren dus erg benieuwd. Het was een donker vochtig schuurtje waar langs de wanden verschillende zelfgeknutselde aquaria stonden. De vloer was wat nat, sommigen lekten een beetje. Ze hadden er vissen uit verschillende landen en ook de goudvis was er. Maar het meest bijzonder was wel de waterhond (vrij vertaald), een heel raar wit/kaal visbeestje uit de amazone met pootjes.

In een leuk barretje nog even een lekkere verse jugo (vruchtensap) gedronken) en met de taxi terug naar ons huisje. 
In het huisje alles ingepakt en nog even een duik in het zwembad genomen om weer af te koelen, het was flink heet geworden. De nevelbossen deden hun naam eer aan: op de terugweg konden we soms geen 3 meter ver zien. De damp kwam vanuit de bossen en was echt heel dicht. Ik was blij dat we een heel voorzichtige chauffeur hadden en er lijnen op de weg stonden. Na een bocht was de nevel zo weer ineens verdwenen en was het weekend ook voorbij…

vrijdag 16 juli 2010

Pakje halen...

Feike heeft de afgelopen weken verschillende pakjes gekregen. De meesten werden gewoon bij de portier afgegeven, maar bij een aantal moesten wij eerst iets doen. Dat varieerde van een dollar betalen aan de bezorger tot afhalen. Met name dat laatste is een tijdsinvestering.

De portier gaf me gister een brief waarin stond dat Feike met twee kopieën van zijn identiteitsbewijs naar het postkantoor moest komen. Eerst aan een aantal mensen gevraagd in welke wijk ik dat adres kon vinden en er toen met Feike in de taxi naartoe.

In het postkantoor trok ik een nummer en na 20 minuten wachten (achter Feike aanlopen die met de buggy aan de haal ging) vertelde de meneer aan het loket dat ik een bewijs moest laten zien dat ik zijn Feikes moeder ben, anders kon hij me niet helpen…

De dag erna dus weer naar het postkantoor, dit keer zonder Feike maar met een stapel papier: kopieën paspoorten, en een nationaal en internationaal geboortebewijs van Feike. Weer nummertje getrokken: 77 en de teller stond op 63. Eerst buiten maar iets gedronken. Toen ik aan de beurt was dacht een mevrouw dat ik voorkroop: haar maar even uitgelegd dat ze hier met nummertjes werken ;-) Na het betalen van een dollar (waarvoor?) mocht ik weer plaatsnemen in de wachtruimte. Het groeiende stapeltje documenten waren aan elkaar geniet en naar een ander kantoortje gebracht. Ik moest nu op een ander bord letten en dit zag er iets minder hoopvol uit. Mijn nummer bleef 77 en de teller stond op 54….

Toen ik een uur later aan de beurt was en een kamertje binnenmocht vroeg de beambte of ik uit Nederland kwam. Even een voetbalpraatje en toen ging hij op zoek naar het pakje. Hij noemde een getal en keek naar alle poststukken die genummerd (maar niet op volgorde) op de grond stonden. Ik wilde het gevonden pakje al aannemen, maar dat was niet de bedoeling. Eerst naar de man van de douane, weer een voetbalpraatje. De man vroeg van wie het pakje kwam en of ik kon vertalen wat er in zat (er stond "toys"). Dus weer een papier extra voor mijn stapel en ik mocht weer plaatsnemen.

Een tijdje later werd ik naar het bureau geroepen. Een man voerde van alles en nog wat op de computer in en zag dat ik uit Nederland kwam (voetbalpraatje), vroeg voor de zekerheid nog even of ik de moeder van Feike was en zei toen dat ik met mijn papieren naar de bankbalie moest om te betalen. Dit keer kostte het me $ 0.83. Met bewijs van betalen terug naar de man in het kamertje. Hij herschikte de papieren en gaf me het inmiddels geslonken stapeltje terug zodat ik het pakje af kon halen. Moest eerst nog wel even mijn paspoortnummer in een groot boek schrijven en mijn handtekening zetten. Twee uur later zat ik in de taxi met het pakje!

Ondertussen hebben we het uitgepakt: het is een geweldig mooie auto en Feike is er erg blij mee…

Feike zegt: dankjewel...

Feike was voor het eerst jarig en kreeg kaartjes, cadeaus, smsjes en mailtjes... Namens hem bedankt! :-)

woensdag 16 juni 2010

Toch niet alleen maar aardige mensen….

Twee weken geleden ben ik met Feike in de wandelwagen naar een park wat verderop gelopen. Het was een beetje miezerig, maar ik wilde er toch even uit. Dus allebei een jas aan en de kap wat verder over de wagen getrokken.  Na een rondje door het park wilde ik op de terugweg nog even langs een warenhuis voor wat dingen voor het huis. Een nette mevrouw tikte me op de rug, mijn jas was vies. Ik zei dat het niet erg was en liep door. Even later kwam ze weer, ze had nu servetjes en zei dat het echt heel erg vies was. Toen toch even gestopt en mijn jas uitgetrokken en inderdaad ik wist niet wat ik zag, wat een vieze derrie! Ik wilde mijn tas onderuit de wagen pakken omdat daar natuurlijk altijd handige doekjes zitten om Feike mee te poetsen en 1 seconde denk ik: heb ik mijn tas thuis gelaten? Shit, dat hebben ze wel heel erg handig, snel en uitgekiend gedaan (een paar seconden is echt genoeg!). Ze waren natuurlijk ook in geen velden of wegen meer te bekennen. Men, wat baalde ik dat ik erin getrapt was! Een andere mevrouw vroeg wat er was, ik zei dat mijn tas gestolen was en haar reactie was: ja je moet ook uitkijken hier. Hmm, zou zij ook in het complot zitten? Vanaf dat moment was iedereen verdacht!

Ik heb de te ranzige jas in de wagen gemikt en ben eerst naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Pas later thuis zag ik dat ook mijn hele broek aan de achterkant onderzat, misschien heb ik een 2e lading gekregen omdat ik de 1e keer niet reageerde? En wat Feike deed? Nou die lag heerlijk te slapen in zijn wagentje en heeft van alles niets meegekregen....

Bij het politiebureau moest ik lang wachten, maar toen hebben ze een formulier voor me ingevuld. Ik vertelde dat ik ook mijn portemonnee met geld kwijt was. Even later moest ik 2 kopieën laten maken van het formulier,  vragen ze daar 10 cent voor!! Gelukkig had ik nog wat kleingeld in mijn broekzak ;-)

Toen Wim die avond thuiskwam van het werk had hij verhalen van lokale mensen en buitenlanders over hoe zij bestolen zijn en welke trucjes er gebruikt worden. Troost misschien een beetje, maar een naar/raar gevoel hou je er wel aan over. En nu? Na de eerste schrik staan wij nu weer op scherp…..

vrijdag 11 juni 2010

uitbarsting



Ijsland doet zijn best, maar Zuid Amerika kan er ook wat van. Op 2 uurtjes van Quito is de Tungurahua actief. Een zoon van een collega van mij maakte vorige week deze foto"s.
Ga voor meer foto's van hem naar: http://www.flickr.com/photos/sebastiancrespo

woensdag 9 juni 2010

Inrichten

Het huis was leeg, dus zijn we eerst maar eens naar een aantal winkels gegaan. Wim had de auto mee van het werk. Eigenlijk mag je nog niet met deze auto rijden omdat er geen kenteken op zit, maar de mensen van kantoor hadden een mooie brief met stempel gemaakt voor wanneer de politie ons aan zou houden. Dit is gelukkig niet gebeurd, want we weten niet hoeveel waarde zo’n papiertje eigenlijk heeft…. Wel zagen we in dat weekend dat er meer auto’s zonder kenteken rijden…

De keuken is inmiddels aardig ingericht, we kunnen koken en dit dan met bestek van borden eten, maar de huiskamer is echter nog steeds best leeg. We hebben van buren die binnenkort vertrekken naar België hun eethoek overgenomen. Ze gaan echter pas de 20e, dus dat duurt nog even. We hebben intussen wel een tuinsetje met van die ***klapstoeltjes, maar goed, het is al fijn dat we kunnen zitten natuurlijk. Ook hebben we op de kisten matjes gelegd als bank. Voor Feike hebben we een box overgenomen die we in een andere vorm tegen de muur hebben gezet zodat Feike nu een lekkere ruime plek heeft. Van een ander Belgisch stel nemen we de kinderkamer en fiets(!) over. Beetje bij beetje raken we zo ingericht.

We zijn het weekend ook op bankenjacht geweest, maar dat valt nog niet zo mee. We willen hier namelijk geen $3000 voor betalen. De goedkopere setjes zijn zo hard, recht, klein (en lelijk) dat we besloten hebben nog even verder te zoeken... We hebben ondertussen een adres gekregen waar ze voor een normale prijs banken voor je maken. Daar gaan we dit weekend naar toe. Waarschijnlijk duurt het dan nog ongeveer 3 weken voor we ze hebben.

In het huis zit een openhaard en via de portier kwam er een mannetje brandhout verkopen. In eerste instantie wilde hij voor minstens $50 hout brengen, maar dat leek me wat veel. Eerst maar voor de helft. De volgende ochtend stond hij met zijn vrouw en het hout weer op de stoep. Het hout is in kleine pakketjes samengebonden. Met een handig stapelsysteem laadde de vrouw de pakketjes op de rug van de man en zonder het verder vast te binden of zo liep hij tot zijn nek beladen met het hout naar onze garage. Als we dit weekend dan ook een spatscherm hebben voor de haard, kunnen we lekker stoken ;-)