maandag 24 januari 2011

Bergbeklimmen

In het vriendengroepje hier werd voorgesteld om samen de Cotopaxi (een vulkaan) te beklimmen. Eerst zou dit in november, maar het werd uiteindelijk uitgesteld tot afgelopen weekend. Meike en ik vielen als zwangeren af, maar Wim zou met 3 anderen die berg gaan bedwingen. Er werden 3 weekenden gepland, 2 voor oefenhoogtewandelingen en de laatste voor het echte werk. Wim heeft bij de eerste oefenwandeling helaas op 100 meter na de top van de Pichincha niet gehaald door ademtekort (verkoudheid, net terug uit Nederland) en heeft bij de afdaling daarnaast ook nog zijn knie verdraaid waardoor hij een aantal dagen wat minder soepel gelopen heeft (kostte weer een tube spiroflor). Om de boel niet te forceren heeft hij besloten om van de verdere wandelingen af te zien voor dat moment. De rest ging natuurlijk door. 

Terwijl de anderen de Illinias beklommen, gingen Wim, Meike, Feike en ik vorige week even naar het nationaal park Pasochoa, 20 km van ons huis. De rit was geweldig, binnen 10 minuten ben je op het platteland en is de bebouwing en omgeving helemaal anders. In het park aangekomen ontdekten we dat we de rugdrager niet mee hadden. Feike had weinig geslapen en geen zin om te lopen…. Dus een tochtje van een half uur leek mooi. Het is een mooi bos met uitgezette paden, we hoorden veel vogels en er waren mooie trappetjes en bruggetjes gemaakt. Op een gegeven moment ging Meike met haar 30+ weken buik als eerste over een brug en waarschuwde dat sommige planken beter gemeden konden worden. Toen ging Wim met Feike op de arm. De planken waren ook nog glibberig en Wim probeerde te balanceren en pakte de leuning vast. De leuning was blijkbaar niet om vast te pakken…. Ik zag ze zo met zijn 2-en naar beneden storten in het water. De schade viel mee, Feike was alleen maar nat en wat geschrokken. Wim had het zand en mos tot in zijn haar, helemaal nat en had daarnaast een flinke snee in zijn oorlel dat ongelofelijk bloedde. Eerst maar terug naar het beginpunt voor wat ontsmettingsmiddel. Alcohol en gaasjes bleek ook het enige wat in de enorme verbandtrommel aanwezig was. 

Afgelopen weekend zijn we met een auto vol naar het park Cotopaxi gereden. De Cotopaxi is een slapende vulkaan van bijna 6000 meter. De gids wist wel een andere ingang. Dit was best een spannende weg met water, gaten en enorme hoogteverschillen, leuk voor de 4x4.
Eerst zijn we naar de parkeerplaats gereden waar Pepijn al op ons wachtte (hij was een dag eerder vertrokken). Hier gingen de lopers met gids en bepakking de auto uit. Op de parkeerplaats kon je de hut al zien liggen waar de lopers zouden gaan slapen om midden in de nacht te vertrekken naar de top. De hut lag in de sneeuw en ook op de parkeerplaats (4500m) was het al flink koud.



Wij zijn met Meike weer wat afgezakt naar een hostal. We moesten voor 6 uur eten bestellen en om 7 uur ging de hut dicht. We hadden dan alleen nog maar een huisje met 4 bedden (geen elektriciteit of wat dan ook). De meeste mensen zullen dan ook wel vroeg gaan slapen daar. Gelukkig vonden de mensen het geen probleem als wij de boel afsloten. En dus zaten we met een heerlijk vuurtje, een enorme kan thee lekker spelletjes te doen. Feike had een wat onrustige nacht (hoogte/kou?) en de mensen in het huisje naast ons dus ook vrees ik….
Het ontbijt zou om 8.30 worden geserveerd, ruim na 9 uur kwam het personeel terug (wij waren al weer binnen en hadden het vuur al aan) maar het was een goed ontbijt.



We hebben nog een stuk langs een meertje gelopen met mooie uitzichten op de besneeuwde bergtop. Vraag die ons bezighield was natuurlijk: hebben ze kunnen lopen, het gehaald en mooie uitzichten gehad?
Pepijn en Anneleen hebben de top gehaald en moe maar zeer voldaan klommen ze weer met al hun zooi in de auto. Op de terugweg liep de temperatuur al snel weer op en bleek de fleece die we boven nog zo nodig hadden echt wel wat overdreven (28 graden)…..

En Wim? Die gaat een volgende keer misschien wel mee?

Aaf en Zorra

We merkten dat Feike dieren wel heel erg leuk vindt. Zo gaan we bijna dagelijks naar de 2 eenden  van de huisbaas om ze wat brood te geven. Ook de lama wordt iedere keer aangewezen en benoemd (dit gaat van lama tot mama, het lijkt ook erg op elkaar). We dachten dat het leuk zou zijn om ook zelf wat dieren te hebben, konijnen leken hier het meest geschikt voor. 



Wim heeft dus samen met Feike een hok gebouwd en de week erna kwamen de nieuwe bewoners: Aaf en Zorra. (voor wie zich afvraagt waarom deze namen: het zijn de eerste en laatste namen uit het voornamenboekje). De een is helemaal wit, de ander heeft bruine oortjes. Na een week begonnen de oren van Aaf ineens te hangen: het bleek een hangoorkonijn!


Feike vindt het geweldig en gaat regelmatig even kijken bij het hok. Als de konijnen dan ook nog tegen het gaas gaan staan is het natuurlijk helemaal leuk! Eten geven vindt Feike nog wat moeilijk, hij eet het brood en de wortels liever zelf op….

Het schuilhutje dat we in het hok hadden gezet bleek dit weekend te hoog: de konijnen waren ontsnapt. Zorra zat braaf in een hoekje van de tuin te wachten tot we haar terug konden zetten, maar Aaf is de grote tuin ingetrokken en hebben we niet meer gezien. Hopen dat ze veel plezier heeft en de honden niet tegenkomt….

Update

Het is al weer even geleden dat we op onze blog schreven, maar hier is ie: een supersnelle update.

We zijn sinds het vorige bericht 2 keer in Nederland geweest, voor werk en vakantie. Hebben daar in oktober een eerste echo laten maken van het broertje of zusje van Feike en hebben veel mensen zelf live het mooie nieuws hierover kunnen vertellen.
Sinterklaas hebben we uitgebreid gevierd, met de Nederlandse gemeenschap in Ecuador en thuis met vrienden en het dobbelsteenspel. In december zijn we vooral veel met familie en vrienden geweest, maar het blijkt toch maar iedere keer: hoe vol je de dagen ook stopt, je komt altijd tijd te kort…. Wel hebben we heerlijk in de sneeuw en kou gelopen.


Ook zijn we in november verhuisd, van de conjunto in Quito naar een klein dorpje 25 minuten rijden buiten de stad. We hebben nu een huis met een eigen tuin, wonen iets lager (400m waardoor het ook iets warmer is) en zijn nu veel buiten met Feike. Het was natuurlijk wel weer even wennen, een nieuw huis, een nieuw kinderdagverblijf en een nieuwe oppas. Maar het gaat nu erg goed.



Wim is zoals altijd lekker druk op het werk. Hij is met verschillende dingen bezig en er ontstaan iedere keer weer nieuwe ideeën en mogelijkheden. Ook het ministerie van onderwijs is dynamisch in de zin dat er regelmatig veranderingen zijn, het houdt je bezig...

Zelf werk ik nog steeds op de Nederlandse school en ben ik sinds kort betrokken bij Meta: een startende stichting voor jongeren met autisme. Hierover een andere keer meer.

zondag 3 oktober 2010

Ecuador in het internationale nieuws

Deze week heeft Ecuador zich op de kaart gezet. Helaas niet op de meest positieve manier… De politie kwam in opstand na het bekendmaken van een voorstel om hun bonusregeling te veranderen (in te krimpen). Nu zijn vaker groeperingen het niet eens met nieuwe wetsvoorstellen, alleen heeft het grotere gevolgen wanneer de politie in opstand komt.
Terwijl de politie staakt, geeft de president aan bij zijn besluit te blijven. Hierna laaien emoties op, de president wordt uiteindelijk aangevallen (een traangasgranaat vlak bij zijn hoofd) en komt in het ziekenhuis. Hier zit hij een aantal uren onvrijwillig vast (omsingeld door politie) tot hij ontzet wordt door het leger. Er wordt staat van beleg afgekondigd wat betekent dat het leger het voor het zeggen krijgt. Ook wordt de aangekondigd dat de oproerlingen gestraft zullen worden. Inmiddels lijkt de bevolking in 3 groepen verdeeld: voor de president, tegen en een groep die wel zal zien hoe het allemaal verder gaat.
Het gewone leven in Ecuador ligt die donderdagmiddag ineens op zijn gat: scholen en bedrijven sluiten en iedereen probeert zo snel mogelijk veilig thuis te komen. Anderen gaan juist naar het centrum  actie om voor of tegen te demonstreren. De Nederlandse ambassade stuurt een mail dat iedereen het best binnen kan blijven en zijn waardevolle spullen in veiligheid kan stellen. Op tv worden actiebeelden getoond en blijkt dat alleen de regering/president zendtijd krijgt. Wel wat eenzijdig die info….
Ik heb Feike opgehaald van het kinderdagverblijf en ook Wim komt eerder naar huis. We proberen de tv wat te volgen en ook nieuws te krijgen via de internationale pers. Er worden banken beroofd, geldautomaten gekraakt en op sommige plaatsen lijkt totale anarchie te heersen. Wat het extra bedreigend maakt is de wetenschap dat alle uitgaanswegen van de stad en het vliegveld geblokkeerd zijn. We gaan toch maar slapen…

Vrijdagmorgen word ik wakker en 1 van de eerste dingen die ik hoor is een vliegtuig: dat klinkt positief! Wim belt met een collega en besluit gewoon naar het werk te gaan. Hij skypt al snel dat alles gewoon lijkt. Dat is ook zo. Wanneer ik later met Feike door de wijk loop lijkt het wel een zaterdag: scholen en bedrijven zijn nog dicht. Verder is het rustig wat betreft verkeer en mensen op straat.

VVOB zou hun nieuwe kantoor feestelijk openen die vrijdag, maar zegt alle genodigden af. Een dag na zoveel onrust lijkt dit niet gepast. Al het eten kan echter niet meer afgezegd worden en dus mogen Feike en ik komen helpen met opeten ;-) Ook aan tafel gaat het natuurlijk over ‘de situatie’. Wat snel duidelijk wordt, is dat de mensen hier wel wat gewend zijn. In de loop der jaren hebben ze meer meegemaakt en altijd keerde de dag na de ‘drukte’ de rust weer terug.

Dus wij doen nu ook maar alsof het allemaal gewoon is. Wel hebben we een beetje een dubbel gevoel als we politieagenten nu aan het werk zien...

De Nederlandse School

Sinds een aantal weken ben ik aan het werk op de Nederlandse school in Quito. Ik mag dit jaar de oudste kleuters (groep 2) lesgeven. Het is een groepje van 7 kinderen dat 2 keer in de week 1,5 uur naar school komt voor de Nederlandse taal en cultuur en ook wat Vlaams, ongeveer de helft van de kinderen komt uit België. Overdag gaan de kinderen naar het regulier onderwijs (Spaans- Frans of Engels-talig).
De afgelopen weken hebben we gewerkt aan het thema groot-klein. Daar hoort natuurlijk een groeimeter bij, maar ook hebben we tuinkers gezaaid. De kinderen verheugen zich al op de oogst ;-) Het volgende thema is circus: kijken wie welke kunstjes kan!

Naast het lesgeven verdelen de leerkrachten een aantal taken. Zo ga ik samen met een collega de schoolbieb opschonen dit jaar. In de vakantie zijn we begonnen met het uitzoeken van ‘antieke’, kapotte en incomplete boeken. Nu zijn we de boeken letterlijk aan het schoonmaken en aan het ordenen. De A- B- en C-boeken zijn klaar, nu de volwassenenboeken nog. Kinderen en ouders lijken hun weg naar de bibliotheek te vinden en het uitlenen is weer begonnen. 

woensdag 29 september 2010

Weekendje Esperanza

Afgelopen zaterdag werden we opgehaald door Pepijn en Meike voor weekend weg. De opdracht was om niet te veel spullen mee te nemen (zijn we aardig in geslaagd) en ook Anneleen en Stijn pasten nog makkelijk in de auto. Wat een ruimte heeft zo’n Kia Carnaval! 

Via een leuke binnendoorweg zijn we naar Esperanza gereden, een klein dorpje net buiten Ibarra. De gastvrouw was er nog niet, dus hebben we eerst een picknick met uitzicht op de bergen, velden en werkende mensen gehouden. Het weekend hebben we 2 mooie wandelingen gemaakt en hoewel het koud was (vuurtje ‘s avonds) hebben we alle spellen die mee waren op reis kunnen spelen. Erg gezellig!

Feike vond het ook gezellig om met zijn allen op pad en lekker veel buiten te zijn. De hond Rambo (een 3 maanden oude pup die het liefst de hele tijd in zijn gezicht wilde likken) was wel een beetje spannend, maar de poes die ook rondliep maakte veel goed.


De gastvrouw vertelde dat ze al jaren ervaring met toeristen had en ze heeft ons een groot deel van haar werk laten zien met behulp van foto’s en gastenboeken. Er was een periode dat er hippies op haar terrein stonden en het leek een beetje in die sfeer dat ze op de laatste dag vroeg wie nu eigenlijk de moeder van Feike was…..

dinsdag 3 augustus 2010

Gele straten

Quito is geel van de taxi’s. Natuurlijk, er zijn ook de bussen die indrukwekkende donkere wolken uitstoten. Er zijn veel 4WDs en natuurlijk personenwagens, veel van Chevrolet omdat die in Ecuador gemaakt worden en daardoor veel goedkoper zijn. Maar dus ook veel geel. 

Ik neem ’s ochtends een taxi om op mijn werk te komen. Het is ongeveer 15 minuten met de taxi. Het duurt ongeveer 1 a 2 minuten om een vrije taxi te vinden en dan kruipen (voor de lichten) en vliegen (waar het kan gaan we 80) we door Quito. Duur is het niet, ongeveer 2 USD van deur tot deur.

Omdat we wachten op onze auto nemen we ook soms een taxi om in het weekend buiten Quito ergens te komen. Vorig weekend gingen we naar Mindo en de taxichauffeur die me die vrijdag thuis had gebracht had een goeie prijs: 50 USD. De dikke 2 uur durende rit biedt natuurlijk de mogelijkheid om wat meer te weten te komen over de taxi’s van Quito. Er zijn ongeveer 9000 officiële taxi’s met licentie. Die licentie kost 2000 dollar voor 5 jaar, vernieuwen is een stuk goedkoper (ik geloof 100 dollar per jaar). Voor veel mensen natuurlijk een dure investering, vandaar dat er ook illegale taxi’s rondrijden. Heel streng wordt dat volgens mij niet aangepakt, het schijnen er nog ongeveer 4000 te zijn.