In het vriendengroepje hier werd voorgesteld om samen de Cotopaxi (een vulkaan) te beklimmen. Eerst zou dit in november, maar het werd uiteindelijk uitgesteld tot afgelopen weekend. Meike en ik vielen als zwangeren af, maar Wim zou met 3 anderen die berg gaan bedwingen. Er werden 3 weekenden gepland, 2 voor oefenhoogtewandelingen en de laatste voor het echte werk. Wim heeft bij de eerste oefenwandeling helaas op 100 meter na de top van de Pichincha niet gehaald door ademtekort (verkoudheid, net terug uit Nederland) en heeft bij de afdaling daarnaast ook nog zijn knie verdraaid waardoor hij een aantal dagen wat minder soepel gelopen heeft (kostte weer een tube spiroflor). Om de boel niet te forceren heeft hij besloten om van de verdere wandelingen af te zien voor dat moment. De rest ging natuurlijk door.
Terwijl de anderen de Illinias beklommen, gingen Wim, Meike, Feike en ik vorige week even naar het nationaal park Pasochoa, 20 km van ons huis. De rit was geweldig, binnen 10 minuten ben je op het platteland en is de bebouwing en omgeving helemaal anders. In het park aangekomen ontdekten we dat we de rugdrager niet mee hadden. Feike had weinig geslapen en geen zin om te lopen…. Dus een tochtje van een half uur leek mooi. Het is een mooi bos met uitgezette paden, we hoorden veel vogels en er waren mooie trappetjes en bruggetjes gemaakt. Op een gegeven moment ging Meike met haar 30+ weken buik als eerste over een brug en waarschuwde dat sommige planken beter gemeden konden worden. Toen ging Wim met Feike op de arm. De planken waren ook nog glibberig en Wim probeerde te balanceren en pakte de leuning vast. De leuning was blijkbaar niet om vast te pakken…. Ik zag ze zo met zijn 2-en naar beneden storten in het water. De schade viel mee, Feike was alleen maar nat en wat geschrokken. Wim had het zand en mos tot in zijn haar, helemaal nat en had daarnaast een flinke snee in zijn oorlel dat ongelofelijk bloedde. Eerst maar terug naar het beginpunt voor wat ontsmettingsmiddel. Alcohol en gaasjes bleek ook het enige wat in de enorme verbandtrommel aanwezig was.
Afgelopen weekend zijn we met een auto vol naar het park Cotopaxi gereden. De Cotopaxi is een slapende vulkaan van bijna 6000 meter . De gids wist wel een andere ingang. Dit was best een spannende weg met water, gaten en enorme hoogteverschillen, leuk voor de 4x4.
Eerst zijn we naar de parkeerplaats gereden waar Pepijn al op ons wachtte (hij was een dag eerder vertrokken). Hier gingen de lopers met gids en bepakking de auto uit. Op de parkeerplaats kon je de hut al zien liggen waar de lopers zouden gaan slapen om midden in de nacht te vertrekken naar de top. De hut lag in de sneeuw en ook op de parkeerplaats (4500m) was het al flink koud.
Wij zijn met Meike weer wat afgezakt naar een hostal. We moesten voor 6 uur eten bestellen en om 7 uur ging de hut dicht. We hadden dan alleen nog maar een huisje met 4 bedden (geen elektriciteit of wat dan ook). De meeste mensen zullen dan ook wel vroeg gaan slapen daar. Gelukkig vonden de mensen het geen probleem als wij de boel afsloten. En dus zaten we met een heerlijk vuurtje, een enorme kan thee lekker spelletjes te doen. Feike had een wat onrustige nacht (hoogte/kou?) en de mensen in het huisje naast ons dus ook vrees ik….
Het ontbijt zou om 8.30 worden geserveerd, ruim na 9 uur kwam het personeel terug (wij waren al weer binnen en hadden het vuur al aan) maar het was een goed ontbijt.
We hebben nog een stuk langs een meertje gelopen met mooie uitzichten op de besneeuwde bergtop. Vraag die ons bezighield was natuurlijk: hebben ze kunnen lopen, het gehaald en mooie uitzichten gehad?
Pepijn en Anneleen hebben de top gehaald en moe maar zeer voldaan klommen ze weer met al hun zooi in de auto. Op de terugweg liep de temperatuur al snel weer op en bleek de fleece die we boven nog zo nodig hadden echt wel wat overdreven (28 graden)…..
En Wim? Die gaat een volgende keer misschien wel mee?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten